Vloerbedekking

Tegenover de buurtwinkel werd een woning klaargemaakt voor de komst van asielzoekers. De kozijnen waren nog nat van de verf, er was een nieuw keukenblok geplaatst, de muren waren gestuct en er was vloerbedekking gelegd.

Vloerbedekking!

Ja, als we zo gingen beginnen, dan… ja dan dreven ze de mensen toch gewoon uit elkaar?, blies een klant in de buurtwinkel.

Nieuwe vloerbedekking.

Hij kende niemand met nieuwe vloerbedekking.

Een ander, een mevrouw met een looprek, begon over haar zoon die niets liever zou willen dan een woning in de buurt, gewoon twee kamers, douche en toilet, maar hij was al in de veertig en nog niet eens halverwege de wachtlijst. Dat er werd voorgetrokken, goed, dat wist ze. Er was nou eenmaal veel onrechtvaardigheid in de wereld en helemaal in de gemeente Amsterdam, maar toen ze het hoorde van die nieuwe vloerbedekking was er in haar hoofd van alles geknapt. Haar eigen vloerbedekking was tot op de draad versleten. Geen sjiek gezicht, ze had kleedjes over de ergste plekken gelegd. Maar daar legden ze een mooi tapijt, voor meneer en mevrouw de sultan.

Even later stonden we met vier man voor de woning, hand boven de ogen zodat we ondanks de zon in de rug toch door het glas naar binnen konden kijken.

„Echt, een mooie vloerbedekking…”

„Nou, nou, de woningbouw trakteert.”

Een mooi tapijt, voor meneer en mevrouw de sultan

Dure vloerbedekking was het niet, gewoon grijs van de koopjesrol bij Kwantum of Leen Bakker.

„Het ligt er toch maar”, zei de mevrouw met het looprek, die er nu ook bij stond, een pak cornflakes onder de arm.

„Mooi gelegd, de plinten keurig afgetimmerd.”

„Ze kunnen dus wel werken bij de woningbouw, ik wacht al vier jaar op nieuw sanitair.”

Een dag later ging het gerucht dat er van gemeentewegen een wasmachine bij de woning naar binnen was gedragen, maar daar was door het raam niets van te zien.

Geen wasmachine, wel nieuwe vloerbedekking.

„Verwennerij is voortrekkerij. En het mooie is: blij worden ze er toch niet van. Niks is goed genoeg: ons eten lusten ze ook niet.”

Gelukkig voor die mensen kwamen ze in een fatsoenlijke buurt, geen sjieke wijk maar vast veel beter dan wat ze gewend waren geweest in Aleppo, Irak of Afrika.

Niemand wist precies wanneer, maar binnenkort kwamen de nieuwe mensen. Misschien dat ze na het sleutelmoment maar het beste heel enthousiast op de nieuwe vloerbedekking konden gaan staan of springen, mooie gordijnen voor de ramen hangen was ook een idee.