Uitdelen en incasseren op weg naar de Spelen

De Nederlandse handbalsters wonnen zaterdag het tweede duel in het olympisch kwalificatietoernooi en plaatsten zich zo voor de Spelen in Rio. En dat betekent heel veel voor de ploeg. Cirkelspeelster Yvette Broch: „Ik ben nooit eerder zo gelukkig geweest.”

Yvette Broch Foto JEAN-CHRISTOPHE VERHAEGEN/AFP

Ze beukt, ze knokt én ze scoort. Cirkelspeelster Yvette Broch is een belangrijke kracht in het Nederlands handbalteam, dat zaterdag al voor de afronding van het olympisch kwalificatietoernooi in Metz deelname aan de Spelen in Rio de Janeiro veiligstelde. Een stomp, een klap, een ellenboog, een kneep, het voormalige fotomodel incasseert manhaftig. En ze deelt uit. Zo is Broch ook.

Het zijn boeiende, maar stevige gevechten aan de rand van de cirkel. Het is Brochs taak een gaatje in de afweermuur te vinden. En verdedigers, soms lang en lomp, staan er om dat te voorkomen. Aan de cirkel is allerminst sprake van goede omgangsvormen. Duwen en trekken zijn nog de zachtzinnigste afweermiddelen. Als de dreiging toeneemt, wordt er ook geslagen en geknepen. Zoals onlangs in de EK-kwalificatiewedstrijd tegen Spanje. „Zó, ik had de afdrukken van nagels in mijn rug staan”, moppert Broch.

Niet dat ze zich daarover verbaast, maar zo veel schade loopt ze niet elke wedstrijd op. Broch, met 1,85 meter de op één na langste speelster van Nederland, gaat de confrontaties aan de cirkel vol aan. Zij moet scoren en als dat niet lukt, ruimte maken voor medespeelsters of een strafworp versieren. Zo werkt dat. „Natuurlijk word ik wel eens woest. Maar dat ontaardt haast nooit in een vechtpartij. Er is een brede acceptatie van fysieke hardheid aan de cirkel. Het hoort bij de sport.”

Van handbalster naar fotomodel

Afgezet tegen die grimmigheid is het nauwelijks voorstelbaar dat Broch tot zes jaar geleden haar geld verdiende met fotoshoots, zo’n anderhalf jaar lang was ze professioneel fotomodel. Totdat Broch „er klaar mee was”.

Ze switchte van handbalster naar model na haar tweede plaats in het televisieprogramma Holland’s Next Top Model. Het glamourleven viel haar zwaar. „Ik was te stevig, te gespierd. Dat moest eraf getraind worden. Voortdurend op je voeding letten is best heftig. Ik woonde destijds in Amsterdam, waar ik wel eens oude maatjes van mijn oude club VOC tegenkwam. Toen ik hun over mijn worsteling vertelde, zeiden ze: ‘Yve, dan kom je toch lekker bij ons trainen.’ Binnen de kortste keren was ik om en keerde ik terug in het handbal. Ik had het gemist. Een harde wereld, zeker, maar dat is de modellenwereld ook. Als handbalster heb je ook concurrentie, maar je hoort bij een groep. Als model sta je er helemaal alleen voor.”

Het kostte Broch een kleine twee jaar om de handbalster te worden die ze ooit was. Dat viel haar zwaar, vertelt ze. „In mijn hoofd was ik nog diezelfde speelster en wilde ik het oppakken waar ik gestopt was. Maar de praktijk was weerbarstiger. Ik was vele kilo’s te licht, niet weerbaar genoeg aan de cirkel. Bij-eten en spieren kweken, dat was mijn voornaamste opdracht. Het was een zware periode.”

Broch wist echter waarvoor ze het deed. Ze kwam terug bij de meiden met wie ze in jeugdselecties had gespeeld, terug in de warme cultuur van een sportteam. Maar vooral terug in het Nederlands team, de talentvolle lichting waarmee Broch olympische kansen zag. Dat motiveerde haar om alles op het handbal te zetten. Ze vocht zich via het Spaanse Alcobendas en het Franse Metz terug naar de Europese top. Sinds vorig jaar speelt Broch bij het Hongaarse Györi Audi ETO KC, waarmee ze dit jaar de Champions League hoopt te winnen. Naast olympisch goud is dat haar grote, sportieve doel.

Het leven lacht Broch toe. Ze kan er soms emotioneel van worden, zoals zaterdagavond tijdens de wedstrijd tegen Japan. Ruim voor het eind, toen na het duel met Frankrijk van vrijdagavond de tweede overwinning en ‘Rio’ vrijwel een feit waren, welden tranen op. Niet alleen bij haar. Deelname aan de Olympische Spelen betekent heel veel voor de handbalsters. Een proces dat twintig jaar geleden door de toenmalige bondscoach Bert Bouwer onder de noemer ‘Meiden Met Een Missie’ was ingezet, vond in Metz eindelijk zijn bekroning.

Broch was na het duel met Japan amper in staat rationeel commentaar te geven, zo had de adrenaline bezit van de 25-jarige cirkelspeelster genomen. „In deze groep heerst het gevoel dat we iets moois kunnen bereiken. Na de tweede plaats op het WK mogen we nu naar Rio. Ik kan mijn gevoel niet beschrijven, maar weet wel dat ik nooit eerder zo gelukkig ben geweest. Dít is waarvoor je je elke dag uit de naad traint. Dít is waarvoor je in het buitenland woont. Eindelijk de beloning. Héérlijk.”