Thuiskomen in grimmigheid

Ex-fotomodel Yvette Broch plaatst zich met het Nederlands vrouwenteam voor Rio. „Bij-eten, spieren kweken.”

Ze beukt, ze knokt én ze scoort. Yvette Broch, cirkelspeelster van beroep, is een belangrijke kracht in het Nederlands handbalteam, dat zaterdag, één wedstrijd voor de afronding van het olympisch kwalificatietoernooi in Metz, deelname aan de Spelen in Rio de Janeiro veiligstelde. Een stomp, een klap, een ellenboog, een kneep, het voormalige fotomodel incasseert manhaftig. En ze deelt uit. Zo is Broch ook.

Het zijn boeiende, maar stevige gevechten aan de rand van de cirkel. Het is Brochs taak een gaatje in de afweermuur te vinden. En verdedigers, soms lang en lomp, staan er om dat te voorkomen. Aan de cirkel heerst allerminst het moreel van goede omgangsvormen. Duwen en trekken zijn nog de zachtzinnigste afweermiddelen. Als de dreiging toeneemt, wordt er ook geslagen en geknepen. Zoals onlangs in de EK-kwalificatiewedstrijd tegen Spanje. „Zó, ik had de afdrukken van nagels in mijn rug staan”, moppert Broch.

Niet dat ze zich daarover verbaast, maar zo veel schade loopt ze niet elke wedstrijd op. Broch, met 1,85 meter de op één na langste speelster van Nederland, gaat de confrontaties aan de cirkel vol aan. Zij moet scoren en als dat niet lukt, ruimte maken voor medespeelsters of een stafworp versieren. Zo werkt dat. Geen handbalster piept, zeker niet de cirkelloopsters. „Natuurlijk word ik wel eens woest. Maar dat ontaardt haast nooit in een vechtpartij. Er is een brede acceptie van fysieke hardheid aan de cirkel. Het hoort bij de sport.”

Afgezet tegen die grimmigheid is het nauwelijks voorstelbaar dat Broch tot zes jaar terug haar geld verdiende met fotoshoots, zo’n anderhalf jaar lang was ze professioneel model. Totdat Broch „er klaar mee was”.

Ze switchte van handbalster naar model na haar tweede plaats in het televisieprogramma Holland’s Next Top Models. Het glamourleven viel haar zwaar. „Ik was te stevig, te gespierd. Dat moest eraf getraind worden. Voortdurend op je voeding letten is best heftig. Ik woonde destijds in Amsterdam, waar ik wel eens oude maatjes van VOC tegenkwam met wie ik in nationale jeugdselecties heb gespeeld Toen ik over mijn worsteling vertelde, zeiden ze: ‘Yve, dan kom je toch lekker bij ons trainen’.

Binnen de kortste keren was ik om en keerde ik terug in het handbal. Ik had het gemist. Een harde wereld, zeker, maar dat is de modellenwereld ook. Als handbalster heb je ook concurrentie, maar je hoort bij een groep. Als model sta je er alleen voor.”

Kilo’s te licht

Het kostte Broch een kleine twee jaar om de handbalster te worden die ze ooit was. Dat viel haar zwaar, vertelt ze. „In mijn hoofd was ik nog diezelfde speelster en wilde ik het oppakken waar ik gestopt was. Maar de praktijk was een stuk weerbarstiger. Ik was vele kilo’s te licht, niet weerbaar genoeg aan de cirkel. Bij-eten en spieren kweken, dat was aanvankelijk mijn voornaamste opdracht. Het was een zware periode.”

Broch wist echter waarvoor ze het deed. Haar rentree in de hal voelde als thuiskomen. Terug bij de meiden met wie ze in jeugdselecties had gespeeld, terug naar de warme cultuur van een sportteam, terug naar haar biotoop. Maar vooral terug naar het Nederlands team, de talentvolle lichting waarmee Broch olympische kansen zag. Dat motiveerde haar om alles op het handbal te zetten.

Ze vocht zich via het Spaanse Alcobendas en het Franse Metz terug naar de Europese top. Sinds vorig jaar speelt Broch bij het Hongaarse Györi Audi ETO KC uit Hongarije, waarmee ze dit jaar de Champions League hoopt te winnen. Naast olympisch goud is dat haar grote, sportieve doel.

Het leven lacht Broch toe. Ze kan er soms emotioneel van worden, zoals zaterdagavond tijdens de wedstrijd tegen Japan. Ruim voor het eind, toen na het duel met Frankrijk van vrijdagavond de tweede overwinning en ‘Rio’ bijna een feit waren, welden tranen op. En niet alleen bij haar. Deelname aan de Olympische Spelen betekent héél veel voor de handbalsters. Een proces dat twintig jaar geleden door de toenmalige bondscoach Bert Bouwer onder de noemer ‘Meiden Met Een Missie’ in gang was gezet, vond in Metz zijn bekroning.

Emoties heviger

Na de 33-25 overwinning op Japan, en eenmaal zeker van de Spelen, werden de emoties heviger. Broch was amper in staat rationeel commentaar te geven, zo had de adrenaline bezit van de 25-jarige cirkelspeelster genomen. „Sinds we met deze groep bij elkaar zijn, heerst het gevoel dat we iets moois kunnen bereiken. Na de tweede plaats op het WK mogen we nu naar Rio. Ik besef het amper. Ik kan mijn gevoel niet beschrijven, maar weet wel dat ik nooit eerder zo gelukkig ben geweest. We hebben er zó vaak met elkaar over gesproken. Dít is waar we voor werken. Dít is waarvoor je je elke dag uit de naad traint. Dít is waarvoor je in het buitenland woont. Eindelijk de beloning. Héérlijk.”