Kamermuziekinvloeden in ingetogen, esthetische jazz

De fijnzinnige jazz van de Haagse pianist Wolfert Brederode kwam al tweemaal uit op het artistieke jazzlabel voor fijnproevers, ECM. Op die twee albums liet hij zich horen met een internationaal kwartet. Op het concert naar aanleiding van zijn nieuwe album Black Ice speelt de Haagse pianist in een kalere, nog weer uitdagendere triovorm. Dat is kwetsbaarder en harder werken, maar Brederode heeft zich wederom omringd met musici die hem door de subtiele toevoegingen in harmonie en gedoseerde noten veel bieden.

Opnieuw vroeg Brederode de IJslandse, al lang in Nederland woonachtige Gulli Gudmundsson – hij speelde al bas in het allereerste trio van de pianist. Daarbij kreeg drummer Jasper van Hulten een plaats, een tamelijk beheerste, subtiele speler. In zijn ingetogen, esthetische jazz met invloeden uit de klassieke kamermuziek viel het trio op met geconcentreerd samenspel. Precies de volgorde van het album werd gevolgd. Vergezichten gleden voorbij.

Halverwege, na het korte titelnummer Black Ice, steeg de intensiteit en werd de impact van de dromerige lyriek groter. De contemplatieve piano-opening van Cocoon was fraai. Zo ook de opwinding in het sterke stuk Fall, waarin een wat onheilspellende dreiging prachtig tussen compositie en improvisatie viel. En terwijl Curtains uitblonk in opwinding langs een bijna ‘gewoon’ swingidoom, was Conclusion een geraffineerd, weerbarstiger besluit.