Op naar Rio, kan niet missen

De Nederlandse vrouwen wonnen bij het olympisch kwalificatietoernooi met 24-17 van gastland Frankrijk, met „fucking goed spel”. Nog één zege en Rio lonkt.

Handbalinternational Nyncke Groot torent hoog boven de Franse verdedigsters uit in het door Nederland met 24-17 gewonnen duel voor olympische kwalificatie. Foto André Weening/ANP

Officieel is deelname aan de Olympische Spelen nog niet, maar alleen groot malheur buiten de sporthal kan het nationale vrouwenhandbal ploeg nog uit Rio de Janeiro houden. Die ideale uitgangspositie dankt Nederland aan de 24-17 overwinning op Frankrijk, vrijdagavond in het olympisch kwalificatietoernooi in Metz.

De verschil-in-kwaliteits-vraag hoeft sinds het WK, afgelopen december in Denemarken, niet meer gesteld te worden. Na een periode van vijftien jaar louter nederlagen versloeg Nederland in de kwartfinales Frankrijk met 28-25. „In onze beste wedstrijd van het toernooi”, zei bondscoach Henk Groener daags voor het toernooi in Metz. „Wij bepaalden het ritme, wij waren de bovenliggende partij.” Met andere woorden: het klasseverschil is weggewerkt.

En hoe, want Nederland onderstreepte dat het op de internationale ladder serieuze stappen heeft gemaakt. De ploeg is niet meer aangewezen op toevalstreffers, maar heeft zich een plaats in de wereldtop verworven. Een ploeg die in staat is Frankrijk voor het eerst in eigen hal een nederlaag te bezorgen is oersterk. En dat demonstreerde Nederland in Metz. Op een imponerende manier. Dat wilde Estavana Polman, één van de sterspeelsters, weten ook. Uitzinnig van vreugde: „We hebben met fucking goed spel de thuisploeg verslagen. En we gaan naar Rio, dat gaat nu niet meer mis.”

Bij dat ‘fucking goede spel’ plaatst coach Groener nog wel kanttekeningen. Hij vond dat Nederland in de eerste helft te weinig lef toonde en te weinig scoorde. Het herstel en de dominantie in de tweede helft maakten duidelijk hoe de handbalsters zijn gegroeid. „We hadden vanaf dat moment de wedstrijd onder controle”, zei de coach die zich na rust geen moment zorgen over een goede afloop had gemaakt. Hij wilde nog niet gefeliciteerd worden, maar zijn tevreden gelaatsuitdrukking na afloop vertelde zijn ware gevoel.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het absentie van de Franse sterspeelster Alexandra Lacrabère (170 interlands, 505 doelpunten) een meevaller was. Maar of zij de Fransen wel aan een overwinning had kunnen helpen is zowel hypothetisch als vrijwel onwaarschijnlijk.

Het was in die zin een bijzondere avond, dat Nederland de overwinning deze keer minder dankte aan het gebruikelijke snelle, flitsende aanvalsspel dan aan de verdediging. De dekking was vrijdagavond bepalend. Er was voor Frankrijk bijna geen doorkonen. Met een hoofdrol voor Kelly Dulfer, de grote speelster die vele ballen tegenhield. Naarmate de tijd vorderde raakten de Françaises steeds gefrustreerder. Zodanig dat de eindstand in de slotfase opliep tot een onverwacht hoog verschil van zeven doelpunten.

Met duels tegen Japan en Tunesië voor de boeg lijkt de reis naars Rio geboekt te kunnen worden. Kwestie van het koppie erbij houden.

    • Henk Stouwdam