Dooi

Het kon domweg niet langer. Mijn vriezer ging alleen nog met grof geweld open. Een dikke laag ijs had zich genesteld tussen de randen van de kist en het deksel en elke keer wanneer ik een halfje brood nodig had, stond ik vloekend en tierend te trekken aan dat ding. De binnenwanden waren volkomen vergletsjerd. En op de bodem, waarvan ik slechts sporadisch een glimp opving wanneer ik ongeduldig met een hand door de bevroren biotoop maaide op zoek naar dat ene plastic tuutje met limoenblaadjes, wist ik een landschap van brosse ijskristallen, broodkruimels en verweesde doperwten.

Takkenklus of niet, hij moest worden ontdooid. Als het al niet was vanwege het evident onpraktische van een vrieskist die niet open kan, dan wel vanwege het milieu. Het schijnt dat een ijslaagje van 2 mm het energieverbruik van een vriezer al met 10 procent doet stijgen. Dat las ik althans op internet, een medium dat ik, achteraf gezien, beter voorafgaand aan het ontdooiproject had kunnen raadplegen. „Zet bakjes heet water in je vriezer.” „Leg een paar oude handdoeken op de bodem.” Hoe handig!

In plaats van dat alles goot ik meerdere kannen kokend water langs de randen – nadat ik, zo stupide ben ik nu ook weer niet, de stekker uit het stopcontact had getrokken en drie tassen had gevuld met het agglomeraat aan bakjes, zakjes, en pakjes waaruit mijn vriezervoorraad bestaat – en krabbelde met mijn gestaag door de koude afstervende vingers het ijs van de wanden. Goed bezig, dacht ik nog. Totdat ik mijzelf geconfronteerd zag met een ontdooide vriezer waarin zeker 15 cm groezelige soep dreef. Wat nu?

Grote stappen, snel thuis is niet altijd de beste aanpak van vervelende karweitjes. En het advies om een vrieskist met van bacteriën wemelend smeltwater gewoon om te kieperen heb ik achteraf ook nergens kunnen terugvinden op internet. Maar ik deed het. En nu heb ik weliswaar een keurig schone, ijsvrije vriezer, maar ook een schuurvloer waarop ik nooit meer met blote voeten durf te lopen. Tenzij ik hem grondig schoonmaak natuurlijk. Maar dan moet eerst alles uit de schuur, inclusief die vriezer. Over takkenklussen gesproken.

Voorlopig kan ik er wel mee leven zo. Die doperwtjes her en der tussen de tegels staan eigenlijk best gezellig.

Janneke Vreugdenhil