Alleen maar Joyce

The Honeymoon Suite

Daar zit ze, op haar knieën in een hartvormig bad vol schuim. In een zuurstokroze kamer van een Love Hotel midden in Pennsylvania. Een plek waar rijen stelletjes elkaar hand-in-hand de liefde verklaren of pogingen doen er tóch wat van te maken. Caleidoscopisch weerkaatsen haar rode bos krullen, haar borsten vol bubbels en een doordringende, bijna arrogante blik in de spiegels rond het bad. Twaalf keer alleen maar Joyce.

Joyce is het geesteskind van de 26-jarige fotograaf Juno Calypso. Ze is het zelf die in al haar foto’s de hoofdrol speelt. Calypso bedacht Joyce in 2011 tijdens haar afstudeerproject aan de London College of Communication. „Ik moest wekelijks nieuw werk leveren. Ik had geen zin in gedoe met modellen en werk liever alleen.” Haar docenten waardeerden wat Calypso als Joyce liet zien. Een verveelde, gefrustreerde en eenzame vrouw. Die haar dagen slijt als receptioniste, stewardess en masseuse.

Na die eerste foto’s wordt Calypso bejubeld, ze valt in de prijzen. „Geadoreerd”, noemt Calypso het nu. „Ik voelde een enorme druk om meer te produceren.” En dat deed ze. In de tweede serie oogt Joyce hopelozer. Haar gezicht bedekt achter de kussens van haar bank, schoonheidsmaskers en zonnebrillen. Of achter haar eigen haar, terwijl ze levenloos op de grond ligt naast ingeblikt vlees. „Ik wilde via Joyce, in een geconserveerde en gestileerde omgeving, kritiek leveren op de vorming van vrouwelijkheid. Perfectie, the polished life.”

Wéér valt Calypso in de prijzen. Een Caitlin Art Prize, een expositie, nog een expositie. Dan is het stil. Calypso maakt een jaar lang geen werk.

Tot nu. Joyce keert terug als een sterke, zelfstandige vrouw, die zich niet meer verschuilt achter haar baan, haar spullen, haar vrouwelijkheid. Die in haar eentje – „ik ben écht graag alleen” – naar een liefdeshotel gaat, zich opmaakt, baddert, zich van haar netgelakte teennagels tot haar perfect gekapte haar insmeert met groene klei en verandert in een levend standbeeld. Met deze serie wint ze de International Photography Award 2016.

„Op de foto’s is Joyce trots op haar onafhankelijkheid.” Alleen voor een all-you-can-eat-ontbijt verlaat ze haar hartvormige cocon. „Dat is Joyce, en misschien, een klein beetje, ben ik het ook zelf.”

Astrid van Rooij