Wéér een man die het moeilijk heeft, en deze is niet eens leuk

Wat is ‘ie toch zielig maar ondertussen o zo aantrekkelijk. Ontmoet ultra-hipster en loser Chip (Will Arnett), de nieuwe anti-held in de Netflix-comedy Flaked.

Chip is een voormalig alcoholist met een dramatisch verleden. Tien jaar terug heeft hij, dronken achter het stuur, een man doodgereden. Sindsdien probeert hij zijn leven te beteren. Dat doet hij door in zijn korte broek op zijn hipsterfietsje (houten bakje met een koffiehoudertje voorop) rond te rijden in het alternatieve Venice Beach. Meestal hangt hij met sommelier en beste vriend Dennis (David Sullivan) in zijn meubelzaakje – Chip heeft een kruk met drie poten ontworpen – of flirt hij met meisjes in koffiezaakjes. Niks aan de hand, tot ineens London (Ruth Kearney) verschijnt, een mooie blonde serveerster waar Dennis ‘the hots’ voor heeft. En ja, je raadt het al, London heeft een oogje op de gevoelige Chip. Een simpel recept voor een comedy en, indien het script goed was, had het kunnen werken.

Helaas. Flaked is ronduit saai en er valt werkelijk niets te lachen. De grappen zijn flauw en de gepijnigde Arnett, die als acteur niet bepaald schittert, begint al snel te irriteren. Bovendien hebben de bedenkers van de serie – Arnett en schrijver Mark Chappell – een cruciale fout gemaakt. Wil je de kijker blijven boeien, dan moet er iets gebeuren. Een plot of karakterontwikkeling van de personages? Pas in de zesde aflevering komt er een aap uit de mouw waardoor Chip, Dennis en London eindelijk een andere kant van zichzelf tonen.

Maar dat is schromelijk laat. Té laat, zelfs. Wie naar een plot toewerkt, dat lang op zich laat wachten, moet daarvoor subplots uitzetten om de kijker te blijven boeien. Dat zijn de makers maar even vergeten.

Wat overblijft zijn mooie plaatjes van Venice Beach en de eindeloze kibbelconversaties tussen een fietsende Chip en skateboardende Dennis (let wel, deze man is 40). En dus hebben we er wéér een serie bij over mannen van middelbare leeftijd die het moeilijk met zichzelf hebben. Maar waar Hank Moody (Californication) écht grappig is, en Dr. Gregory (House) écht snedig, is Chip met zijn gebruinde huilhoofd alleen maar de ultieme passieve slachtofferman.

Het enige pluspunt is dat Netflix – net als bij de recente tv-serie Love – met Flaked opnieuw de makers laat experimenteren met uitgesponnen verhaallijnen. Iets wat, net als bij het lezen van een roman, goed kan werken. Maar ja, niet altijd dus.