Liefde is sterker dan toverkracht

Het is november 1942. De Duitsers vallen Zuid-Frankrijk binnen. Precies op dat moment passeert Joshua Perle, een geadopteerde zoon van een joods-Parijse echtpaar die op zoek is naar zijn roots, de grens tussen het bezette en vrije Frankrijk. Nietsvermoedend loopt hij daar in de armen van de partizaan Alexandre, het oorlogspseudoniem van niemand minder dan de surrealistische Franse dichter en verzetsman René Char (1907-1988).

Deze ontmoeting die ongeveer halverwege Het schrift van Perle plaatsheeft – de nieuwe (jeugd)roman van de Franse schrijver Timothée de Fombelle (1973) – blijkt een sleutelscène. Alexandre geeft Joshua namelijk hoop voor de toekomst, door hem te wijzen op de kracht van de verbeelding. ‘Daar begint alles mee’, zegt Alexandre. ‘En daar vlak achter komt het leven. Het loopt als een hondje achter de verbeelding aan. […] Maar niemand is echt bereid daarin te geloven. De mensen hebben bewijzen nodig.’ Dit citaat raakt de kern van het boek. Door die woorden ook gaat Joshua op zoek naar verloren voorwerpen uit het land van zijn jeugd, het sprookjesrijk waar hij zijn grote liefde (ze is als een fee) op vijftienjarige leeftijd noodgedwongen heeft achtergelaten. Zo ontvouwt zich een weemoedig, sprookjeachtig liefdesavontuur.

Maar Het schrift van Perle is meer dan dat. De roman is ook de weerslag van een meeslepende queeste die de ik-persoon door ‘een doolhof van herinneringen’ terugvoert naar toen hij als veertienjarige vluchtend voor zijn eerste liefdesverdriet bij de afgelegen woonplek van de zonderlinge Perle (inmiddels een zestiger) terechtkwam.

De Fombelle speelt een betoverend spel met herinneringen en het gegeven dat verhalen ontstaan rond kleine mysteries in verwarrende tijden. Al spelend verbindt hij onze wereld met de sprookjeswereld. Dat je hem gelooft komt door zijn klassieke vertelstem, die we kennen uit zijn eerdere jeugdboeken Tobie Lolness en Vango. Met goed gekozen beelden voert hij je mee in een fantastische wereld waar liefde als levenskracht tenslotte sterker blijkt dan toverkracht. ‘Het geluk’, verzucht de ik-persoon ergens, ‘is die dans waarmee je naar elkaar toe en uit elkaar gaat zonder elkaar kwijt te raken’. Vanuit dat verlangen naar geluk ontstaan bij De Fombelle de mooiste verhalen.