Taxi Teheran NPO 2, 23.30-0.50u.

(Jafar Panahi, 2015). Taxi Teheran is ogenschijnlijk een soort speciale aflevering van het programma Taxi, waarin de regisseur zich voordoet als taxichauffeur en passagiers oppikt die hij met weinig woorden ‘bekentenissen’ ontlokt. Het levert geestige conversaties op over geloof, religie en politiek, al die dingen waar men buiten het veilige omhulsel van de auto en het gevoel van tijdelijkheid van de ontmoeting waarschijnlijk niet zo snel met onbekenden over zou praten. Maar de mensen die bij Panahi instappen zijn geen vreemden. Sommigen zijn vrienden, anderen acteurs of personages die uit zijn andere films zijn weggelopen. Een glansrol is weggelegd voor zijn nichtje die voor school een ‘distribueerbare film’ moet maken. Zoals in zoveel Iraanse films vertegenwoordigt het kind de stem van de rede, zich luidkeels afvragend wat dat in hemelsnaam is: een ‘distribueerbare film’ en zo en passant het hele censuursysteem bekritiserend én haar oom, die haar veel te zwijgzaam is. Deze met een Gouden Beer bekroonde film is al de derde film die Panahi sinds zijn in 2009 ingestelde filmverbod (van twintig jaar) voltooide en het land liet uitsmokkelen.