Als duo werkt het minder goed

Een rare combinatie: de schutterig ogende plezierdichter Kees Torn en de in kluchtige typetjes gespecialiseerde Onno Innemee als nieuw cabaretduo. Ieder spreekt zijn eigen publiek aan, en zelden ontstaat er iets wat meer is dan de som der delen. Hooguit valt te constateren dat Innemee ditmaal zijn gebruikelijke drukte heeft verruild voor een bescheiden aangeversrol, naast de in vormvaste versjes gespecialiseerde Torn.

Na een ruim driejarige sabbatical keert Kees Torn terug in het theater met een handjevol nieuwe liedjes vol vindingrijke vondsten. Bij hem rijmt Nordic walking als vanzelfsprekend op Stephen Hawking en ook zingt hij een ingenieus nummer waarin de door het verplegend personeel in een ziekenhuis gebezigde aanspreekvorm (u, je, we) aangeeft hoe het de patiënt vergaat. Dat is Torn op zijn best, waarbij Innemee soms adequaat meezingt.

Samen brengen ze echter nogal zouteloze samenspraakjes te berde, met binnenpretjes die nauwelijks naar buiten komen en een reeks geprojecteerde tekeningen van vogelcartoons met aftandse grapjes. Een vogel met een zak frites op de plek van het koppetje? Een Vlaamse gaai.

Innemee was voorheen de regisseur van Torns soloprogramma’s. Dat beviel heel wat beter dan de duovorm waarin hij zich nu heeft laten inpassen.