Tuttige rol voor fascinerende actrice Ronan

Alleen al om het gezicht van actrice Saoirse Ronan zou je Brooklyn moeten zien. De rol van het Ierse meisje Eilis Lacey dat begin jaren vijftig uit Enniscorthy (de geboorteplaats van romancier Colm Tóibín, op wiens boek de film is gebaseerd) naar New York vertrekt heeft verder niet zoveel om het lijf. Het is een uitgebeend impressionistisch relaas van een timide immigrante die een plek moet vinden in de nieuwe wereld. Maar het netto resultaat is flinterdun. Elke verwijzing naar sociologische of historische gebeurtenissen verbleekt door de overbelichting van een minuscuul dilemma. Moet Eilis kiezen voor Tony die ze in haar nieuwe woonplaats Brooklyn ontmoet? Of valt zij, teruggekeerd in Ierland na een sterfgeval in de familie, voor de brave Jim?

Maar dan Saoirse Ronan. Haar Eilis is een meisje dat naar de wereld kijkt. Ze zegt weinig. Te verlegen. Maar ze is ook zo iemand die nooit woorden nodig heeft omdat iedereen als ze maar lang genoeg zwijgt vanzelf tegen haar begint te praten. En wij kijken naar haar. Of beter: naar hoe zij kijkt. Brooklyn is een studie van haar gezicht; portretkunst in film. Geen wonder dat Ronan voor een Oscar werd genomineerd, al valt er aan de rol op zich weinig eer te behalen. De actrice suggereert dat achter haar eenzelvigheid en heimwee een hele wereld op uitbarsten staat. Maar de film schiet tekort doordat er toch geen barstje in dat oppervlak komt. Ze is en blijft gewoon het keurigste meisje in het pension. Bespeuren we latente tuttigheid?

Als je Brooklyn vergelijkt met Carol, die zich in dezelfde periode afspeelt – en ook gaat over een meisje dat in een van de sjieke warenhuizen van New York werkt – zie je hoeveel meer lagen de beelden in Carol bevatten. Carol gaat over de plek die de hoofdpersonen zich in de maatschappij moeten verwerven. Die film gééft zijn personages ook zelf actief een plek in de wereld, en ondervraagt die. Brooklyn is veel claustrofobischer. Nooit gaat Eilis erop uit. Behalve voor haar werk gaat ze de Brooklyn Bridge niet over. Het dansavondje waar ze haar toekomstige echtgenoot ontmoet is net als de dansavondjes thuis. Regisseur John Crowley maakte eerder het explosieve Boy A, over een jeugdige crimineel tijdens zijn rehabilitatieproces. Brooklyn is het omgekeerde van die film. Een verhaal over iemand van wie je hoopt dat ze ooit eens uit de band van de verstikkende Amerikaanse droom zal mogen springen.