‘Het gaat niet om seks maar om vrijheid’

De Franse regisseur Eva Husson maakte een film over vrije seks zonder moraliserende boodschap. ‘Het mocht niet tragisch zijn.’

Vrijen zonder schuldgevoel en andere complexen in Bang Gang

Eva Husson (39) had een late roeping als regisseur. Te druk met leven, vertelt ze bij de Nederlandse première van haar eerste lange speelfilm: in Amerika gewoond, in Spanje en op Puerto Rico. Ze komt van de Filmschool in Los Angeles. Ze hoopt dat haar kosmopolitische instelling tot uiting komt in haar debuut, Bang Gang, een portret van een groep tieners die zich overgeven aan groepsseks. Die hoop lijkt te worden bewaarheid: de Franse critici schreven dat zo’n film zonder complexen over seks nauwelijks door een andere Franse regisseur gemaakt had kunnen worden.

Toch heeft uw film een duidelijk moreel uitgangspunt: vooral geen tragedie.

„Dat was het belangrijkste, ja. Het is een film over vrijheid en seks. Ik wilde dat de seks ontwapenend was, net als de adolescenten die je ziet. Seksuele vrijheid en groepsseks worden in Franse films vaak als een uiting van totale decadentie behandeld. Ik wil juist vér blijven van elk gevoel van catastrofe.”

U toont de orgie als een onschuldige en leerzame ervaring voor betrokkenen.

„Het lichaam zoekt de grenzen op, zonder geweld, zonder cynisme. Mijn personages experimenteren vanuit een hedonistische houding. Ze maken daarbij keuzes, vooral de meisjes, en de ervaring zal geen slechtere volwassenen van ze maken, integendeel. De film geeft niet mijn eigen verhaal weer, maar ik heb bij het schrijven wel vaak aan mijn eigen jeugd gedacht. Hoe ik met mijn vriendinnen op m’n zeventiende naar Ibiza ging, rechtstreeks naar het naaktstrand – zonder complexen of we misschien te dik waren of iets dergelijks. Het ging nog niet eens zozeer om seks, het ging om de vrijheid, om ervaringen waarmee je een identiteit opbouwt. Dat gevoel, en de afwezigheid van drama rondom seks – het is belangrijk om dat in films te laten zien.”

Maar dat eindigt nogal conventioneel in de ware liefde van een monogaam stelletje.

„Dat wordt wel vaker gezegd, bij publieksgesprekken in Frankrijk. Maar het is onzin. Ik wil helemaal niet traditioneel en niet-traditioneel seksueel gedrag tegen elkaar afzetten. Kijk, na de seksuele transgressie van de orgieën blijft iedereen toch achter met de gewone vragen: is er iemand die van mij houdt, houd ik van iemand? Ik wil met dat einde absoluut niet moraliseren. Bovendien, wat is traditioneel? Ik ben zelf getrouwd met een jongen die mij ten huwelijk heeft gevraagd, twee dagen nadat we elkaar waren tegengekomen. Is dat traditioneel?”

Hoe kwam u aan de jonge acteurs?

„Van castingbureaus en soms van de website van bevriende fotografen, als ik dacht dat een model zonder complexen met zijn of haar naaktheid omging.”

Grappig hoe u speelt met het thema syfilis: eeuwenlang schrikbeeld voor de seksueel actieve mensheid, maar dankzij medicijnen nu niet meer dan een schijncatastrofe.

„Het is merkwaardig te bedenken hoe veel kunstenaars aan de syfilis ten onder zijn gegaan: Nietzsche, Flaubert, Van Gogh, noem maar op. En nu is syfilis opeens niet langer dodelijk. Niet volgens iedereen trouwens: ik heb al een paar keer in Frankrijk te maken gehad met jonge, katholiek-conservatieve toeschouwers, die bij hoog en laag bleven beweren dat syfilis niet geneesbaar was. Gelukkig zijn er ook enthousiaste reacties. Mijn eigen vader bijvoorbeeld – hem doet de film denken aan de geest van mei ’68, zijn moment van vrijheidsbeleving.”