Tijd voor een dumbphone van een paar tientjes

Apparaten zijn gemaakt om te multitasken, mensen niet. Toch grijpen we meer dan honderd keer per dag naar onze telefoons om te checken of er nog iets gebeurd is.

Alle specialisten waarschuwen dat je daarvan niet slimmer wordt maar juist dommer – je verliest meer IQ-punten door multitasken dan door een nacht niet slapen of een flinke joint roken.

Dat getuur op je telefoon leidt af van wat je eigenlijk aan het doen was. Eh... Wat was je eigenlijk aan het doen?

We willen niks missen en daarom hebben de nieuwe smartphones die Samsung en LG deze maand uitbrengen schermen die nooit meer uitgaan. ‘Always on’ betekent dat, zelfs als het toestel uitstaat, de laatst binnengekomen berichten zichtbaar zijn. Enhanced convenience, zo noemt LG het bij de G5. Bij Samsungs Galaxy S7 heet het zero touch experience. Je hoeft geen vinger meer te bewegen om afgeleid te worden.

Deze functie is een technologisch wonder: het vreet minder dan één procent van de accu omdat de rest van het oled-scherm uit staat.

Niet iedereen wil altijd aan staan. Een vriendin, een rasechte millennial, was de continue berichtendiarree spuugzat. Haar iPhone degradeerde ze tot muziekspeler, zonder simmetje. Ze wilde een domme telefoon. Een toestel dat nog net kon Whatsappen, meer niet. Mail, Facebook, Instagram en webbrowser schakelde ze uit.

Nu heeft ze een Nokia Asha 210, een toestel uit 2013. Kek blauw, geen aanraakscherm maar een AZERTY-toetsenbordje (de QWERTY-modellen waren uitverkocht). Het opstarten van WhatsApp duurt een minuut. Hoe het bevalt? „Mensen bellen me weer. En de stress is weg.” Ze is niet de enige: her en der lees ik verhalen van mensen die hun smartphone van honderden euro’s inruilen voor een dumbphone van een paar tientjes.

Zelf was ik er al voorzichtig mee begonnen, met dumbing down. Ik droeg twee jaar een slim horloge dat me bij elk bericht op m’n telefoon een tik op mijn pols gaf. Afgelopen maand kocht ik een ‘dom’ fitnesshorloge dat me juist níet lastigvalt. Ah, de rust.

Toen ik in december met een tennisarm worstelde (rsi bestaat niet meer) raadde de dokter me aan te gaan schrijven met pen en papier. Dat bleek een schot in de roos. Verhalen opzetten op een begrensd stuk papier werkt efficiënter dan in het wilde weg tikken in een oneindig Word-document, waar je gedachten alle kanten op kunnen dwalen en de delete-knop de meest gebruikte toets is.

Ik was vergeten hoe prettig het is om beperkt te zijn. In één klap voelde ik me een stuk slimmer. Hoogste tijd voor een joint.

    • Marc Hijink