brieven

Nog meer versoepelen

Het is duidelijk dat het artikel over handhaving van de flexwet (NRC, 14 maart) niet geschreven is door werkgevers of ondernemers.

De meeste ondernemers nemen het liefst mensen aan met een vast contract. Immers, werving en selectie, inwerken, administratieve rompslomp dat bij wisselende tijdelijke contracten hoort, is kostbaar en tijdrovend.

Het vorige en huidige ontslagrecht schrikt de (kleine) ondernemer terecht af om vast personeel aan te nemen.

Zoals in veel huwelijken raakt men in het werkzame leven ook wel eens op elkaar uitgekeken, in dit geval kan alleen de werknemer kosteloos besluiten om in te trekken bij een nieuwe partner; de uitgekeken werkgever in hetzelfde geval moet dossiers aanleggen, naar rechters en UWV stappen om een eind te maken aan deze relatie. Een onevenwichtige verhouding dus. Ook het risico van doorbetalen van loon bij ziekte weerhoudt ondernemers ervan om vast personeel aan te nemen. Men kiest dan liever voor tijdelijk of zzp’er. Waarom niet het ontslagrecht enorm versoepelen? Iedereen een vast contract met een opzegtermijn van bijvoorbeeld drie maanden na vijf jaar en zes maanden na tien jaar dienstverband. Hiermee voorkom je allerlei schijnconstructies met zzp’ers en eindeloze tijdelijke constructies.

Het vaste contract als gouden kooi voor de werknemer verdwijnt hiermee. De werknemer zal eerder geneigd zijn van baan te wisselen als hij toe is aan iets nieuws; hij of zij verspeelt er immers niets mee. Echt waar, werkgevers hebben het liefst vast en loyaal personeel, maar willen niet een onevenredig risico lopen.

    • Petra van Stijn
    • (ex-)werkgever