Opportunisme

Peter Winnen is oud-profwielrenner en schrijver.

Mooi is dat. Haast ik me kapot zondagmiddag om de koninginnerit van Tirreno-Adriatico rechtstreeks te volgen, bleek die te zijn afgelast: sneeuwval op de cols. Daar zat ik met mijn aan gort gereden benen. Ik had lang getwijfeld voordat ik op de racefiets stapte. De harde oostenwind was voor een professional misschien een bagatel, voor een vijftigplusser met ondermaatse conditie een haast onverantwoorde opgave. Bijna had ik mijn fietstochtje afgelast. Als alternatief naar de slotetappe van Parijs- Nice kijken was er niet meer bij. Die jongens waren al binnen.

Had ik van de afgelasting kunnen weten? Ja, de beslissing scheen de avond ervoor genomen te zijn. Een blik op een willekeurige sportpagina op het internet was afdoende geweest. Jammer voor de Tirreno. Het is een wedstrijd geworden zonder noemenswaardig reliëf, althans voor professionals niet noemenswaardig.

En toch was het een interessante bergetappe. De afgelasting leverde een semantische depressie op met windzakken, plaksneeuw en hagelkorrels zo groot als duiveneieren.

Vincenzo Nibali ontstak in elektronische woede. Dé kans om zijn derde Tirreno te winnen was hem godverdomme door de neus geboord.

De reactie van Nibali op Twitter:

Ploegmanager Slongo stak nog een tandje bij door te dreigen de Giro (van dezelfde organisator) te boycotten. Als een schaakgrootmeester postte deze een filmpje op het internet met beelden van de slotklim naar San Vicino waarop te zien was dat de sneeuw er niet meer was. Hooguit was er sprake er sprake van zwarte sneeuw, maar dat is de existentiële bestaansgrond van wielrenners.

Elektronische reacties volgden met lichtsnelheid. Nibali, Slongo, die hele Astana-kliek, het zijn zeurkousen, imbecielen, losers. Opportunisme is de heersende windrichting in wielerland. De ene kliek had belang bij de afgelasting, een andere niet. Gek genoeg was er niemand die de weerdiensten elektronisch dood wenste.

Zondagmiddag, met de oostenwind op kop, nam ik me voor om (eindelijk) een twitteraccount te openen om onder meer onze nationale weerdienst dood te wensen. De voorspelde matige windkracht was stormachtig in de vlakte. Bleek: iemand had mijn naam en geschiedenis gejat.

De internationale wielerunie heeft onlangs, na een accumulatie van akkefietjes in het al dan niet recente verleden een soort van klimaatprotocol opgesteld. Doel: de veiligheid van wielrenners te vergroten. Extreme weercondities werden aldus geformuleerd: vriesregen, sneeuwophoping op de weg, sterke wind, extreme temperaturen, slecht zicht, luchtverontreiniging. En wie beoordeelt of er sprake is van vriesregen, enzovoort? Dat doet een haastig samengestelde commissie bestaande uit de organisator en de daaraan verbonden dokter en hoofd veiligheid, de renners, het team en de president van de jury. Het klinkt goed en democratisch, maar het kluwen blijft klassiek.

Een vredestichtende tweet kwam zondagavond uit de derde wereld. No snow and lot of mountains in Rwanda @vincenzonibali. Ik had Nibali’s gezicht willen zien toen hij het las.

    • Peter Winnen