Zijn Opel stond er altijd. Maar woonde hij er ook?

Wie: Yinny

Kwestie: bijstandsfraude

Waar: rechtbank Den Haag

Yinny (31) ontkent vanochtend alles. Ze heeft níét zes jaar lang samengewoond met Michael, de vader van haar twee kinderen. Zij betaalde alles echt alleen, van haar eenouderbijstandsuitkering. Zij kwam op haar 17de uit de Dominicaanse Republiek naar Nederland, zonder diploma. Ze leerde vrijwel meteen Michael kennen, met wie ze een relatie kreeg, tot ongenoegen van haar familie. Werk vond ze nooit; drie gemeenten verschaften hun (afzonderlijk) uitkeringen. Maar Michael trok bij Yinny in, en verhuurde zijn eigen woning aan een ander.

Er ligt een bekentenis van Michael. Er zijn verklaringen van buurtbewoners dat hij op zijn eigen adres alleen verscheen om er de post op te halen. De gemeente constateerde dat de Opel van Michael vrijwel altijd bij het huis van Yinny geparkeerd stond. En er is de Facebook-pagina van Yinny, waar zij met Michael en de kinderen poseerde, als gelukkig gezin, bij hun verloving in 2012.

Yinny schetst een ander beeld. Zij werd bedreigd door Michael, die zij als agressief, groot en brutaal omschrijft. Eenmaal verloor zij haar woning omdat Michael voor overlast in de buurt zorgde. Michael zou een man van vele vriendinnen zijn, die overal woont, maar niet bij haar. Wel kwam hij regelmatig over de vloer om „zijn kinderen te kijken”. En ja, hij bracht ze ook naar school, de opvang en het voetbal. Maar hij sloeg haar en maakte haar steeds bang. Hij zou niet hebben geloofd dat de kinderen echt van hem waren. Hij wilde haar dwingen om met hem een gezinsleven te hebben. Die Facebook-berichten waren bedoeld om aan haar familie te laten zien dat het goed ging. „Ik moest met hem écht zijn.”

Yinny geeft toe dat ze de pincodes van elkaars bankpassen kenden. Ze heeft bijna 9.000 euro schuld bij Wehkamp en Neckermann – hij bestelde, zij moest betalen. Als zij weigerde, dreigde hij de kinderen weg te halen. Daarom heeft ze ook niet aan de politie verteld dat hij haar sloeg. Hij is een boze, wraakzuchtige man.

Maar waaróm is hij dan boos, vraagt de rechter. Yinny vertelt dat ze al een poosje met een vrouw is. Michael kan dat niet hebben. Vorig jaar heeft ze hem drie weken wél in huis gehad, om hem een kans te geven. Maar toen sliep hij op een luchtbed in een andere kamer.

En het klopt ook dat haar kinderen dachten dat papa thuis woonde. Als hij er niet was, zei Yinny namelijk dat hij naar zijn werk was. Maar hij sliep echt niet bij haar.

Haar advocaat produceert een verklaring van Michael waarin hij zijn belastende verklaring tegen Yinny intrekt. Hij zegt de „moeder van mijn kinderen vals te hebben beschuldigd”, uit wraak en „woedendheid”. De advocaat wijst erop dat er bij Yinny tweemaal na tips een fraudeonderzoek is ingesteld. Daar kwam niets verdachts uit.

De Reclassering rapporteert dat ze niet zeker weten of Yinny erg beïnvloedbaar is, of doet alsof. De officier eist tegen Yinny acht maanden cel, waarvan drie voorwaardelijk.

De advocaat merkt op dat de getuigen Michael vooral buiten zagen; er is geen enkel objectief bewijs dat Michael ook echt ín het huis van Yinny woonde. Uit haar financiën blijkt dat ze alles zelf betaalde. Haar waterrekening past precies bij het doorsneeverbruik van een eenoudergezin met twee kinderen. De auto van Michael stond bij Yinny omdat parkeren er gratis was. En in zijn straat niet.

De rechtbank vindt haar verhaal niet aannemelijk. Yinny krijgt 240 uur taakstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden, met een proeftijd van twee jaar. Zes jaar lang bijstandsfraude voor een bedrag van 100.000 euro en de schuld afschuiven op Michael; de rechtbank neemt het haar „zeer kwalijk”. Over angst, geweld en dreigementen bevat het dossier „geen enkel aanknopingspunt”.