Strijkers kolken na Schotse ode bij A’dam Sinfonietta

Chique: zowel een glanzend zwarte Steinway-vleugel als een kastanjebruine fortepiano had Ronald Brautigam tot zijn beschikking in een nieuw programma met strijkorkest Amsterdam Sinfonietta. Het getuigt van de avontuurlijke programmeringsdrang van dit ensemble zowel als van de stijlflexibiliteit van Brautigam. De moderne vleugel werd bespeeld in de wereldpremière van het pianoconcert Hill Stanzas van Sally Beamish (1956). Hoewel de Britse componiste een ode schreef aan Schotland, is haar nieuwe werk prettig clichévrij van Schotse volksdeuntjes. In plaats daarvan komt een wat onbestemd landschap vol grijze luchten. Met veel pedaal gespeelde, mild dissonante pianoakkoorden kleuren het zachte tremolo en fluittonen van strijkers. Momenten van verstild gebed overtuigen meer dan de plichtmatige en weinig opruiende danspassages. Het flegmatieke karakter past prima bij Brautigams vriendelijke toucher. Dat de pianist ook in meesterlijke retoriek kan ontsteken, bewees hij in Mozarts Pianoconcert nr.17. Met zijn zingzeggende fortepiano gaf hij een les in natuurlijke frasering waar enkele stugge gastblazers nog wat van konden leren. Haydns Symfonie nr.6 was een treffend gekarakteriseerde maar ook wat gejaagde en onzuivere opmaat. Op zijn sterkst bleken de strijkers onder elkaar: Elgars Introduction & Allegro voor strijkkwartet en strijkorkest kreeg een kolkende zeggingskracht en blaakte van collectief zelfvertrouwen.

    • Floris Don