Slagwerkers bespelen lange vellen dik papier bij Tan Dun

Voor fans van Tan Dun was het kiezen, afgelopen vrijdag, want zowel het Radio Filharmonisch als het Rotterdams Philharmonisch Orkest hadden slagwerkconcerten geprogrammeerd van de innemende componist uit het Chinese Hunan, respectievelijk The Tears of Nature in Vredenburg en het Water Concerto (1998) en Paper Concerto (2003) in de Doelen. Wat voor een bezoek aan Vredenburg pleitte: dat concerto is gloednieuw. Maar bij de Rotterdammers dirigeerde de componist zijn werk zélf. In de traditie van John Cage laat Tan Dun zijn toehoorders luisteren naar alledaagse voorwerpen en materialen. Zo ook in het Paper Concerto, waarvoor hij meters-lange vellen dik papier door de Doelen verspreidde. Die vellen werden bespeeld door drie vrouwelijke slagwerkers in een tai chi-achtige performance, de orkestmusici ritselden ondertussen met hun bladmuziek. Tan Dun is een meester van de klanksensaties. Als luisteraar weet je dat op de ene verrassing de andere volgt, maar soms is het zoeken naar samenhang, naar een muzikaal narratief. Meer nog dan zijn Water Concerto leunt Paper Concerto op visueel spektakel. Het Water Concerto, met een Keith Moon-achtige drumsolo op een houten kommetje in een waterbak, pakte beter uit. In ieder geval zal na Tan Dun te hebben gehoord niemand de muzikaliteit van een druppende kraan nog kunnen negeren.