‘Ellie’ weet het zelf: ik moest daar niet zijn

Na zijn nacht in de cel afgelopen week, als een van de verdachten van een mishandeling, stond Eljero Elia in de basis bij Feyenoord, dat Vitesse versloeg (2-0). „Ik duwde hem opzij. Toen ging ik weg.”

Eljero Elia (rechts) viert de 2-0 tegen Vitesse met doelpuntenmaker Bilal Basacikoglu. Foto ANP Pro Shots

Het was niet veel, Vitesse-Feyenoord, totdat Eljero Elia diep in de tweede helft uit zijn ooghoek de ruimte zag en met een pass vol gevoel het spel van links naar rechts verlegde. Vijf tellen later, na een zeldzame vloeiende aanval in de Gelredome zondagmiddag, lag de bal er via de voet van spits Michiel Kramer in. Bilal Basacikoglu maakte er na een individuele actie nog 2-0 van en dat was voor de rechtsbuiten een hoogtepunt in een vrij bedroevende dienstverband.

Maar het verhaal was natuurlijk linksbuiten Elia (29). Vormgever dus van die ene soepele aanval die voor Feyenoord de ban brak, maar toch vooral de voetballer die zes dagen eerder nog een nacht in een politiecel doorbracht. Hij had wat uit te leggen over zijn betrokkenheid bij een mishandeling in de nacht na de bekeroverwinning van Feyenoord op AZ, donderdag 3 maart. Het was een nieuw hoofdstuk in het incidentrijke Feyenoord-seizoen waarin geweldsdreiging en intimidatie hand in hand gingen met een maandenlang sportieve neergang die pas eind februari gestuit werd. Elia wordt verdacht van betrokkenheid bij een mishandeling van een 26-jarige man uit Delft. „Ik ben wel benieuwd hoe jullie straks schrijven als straks bewezen is dat ik onschuldig ben”, zei hij zondag – vol vertrouwen dat hij het recht aan zijn kant heeft.

Wat doet dat met een speler, zo’n nacht cel en de commotie daaropvolgend? „Ik speelde gewoon vrij”, zei hij na de wedstrijd tegen Vitesse met onbedoelde kwinkslag. „Dit beïnvloedt mij totaal niet.” Hij had excuses gemaakt aan zijn elftal en de trainer, maar dat was omdat hij niet in de stad had moeten zijn die avond. Nogal samenzweerderig verklaarde hij het feit dat hij een nacht moest brommen met de woorden: „Ik ben een zogenaamde Bekende Nederlander, ze wilden alles weten.” In werkelijkheid werd hij in bewaring gesteld omdat onderling contact met een andere verdachte uitgesloten moest worden voor de zuiverheid van de verklaring.

Wat er volgens Elia aan de hand was in de uitgaansgelegenheid op het Rotterdamse Stadhuisplein, in de nacht na de bekerzege op AZ? „Ik was tien minuten binnen, ging weer naar buiten en dan gebeurt zoiets. Ik kwam een jongen tegen die mij wat heeft gedaan in het verleden. Hij wil met me praten, ik duw hem opzij en ga weg. Er zijn jongens achtergebleven die weten wat er is gebeurd. Iemand geeft hem een tik. Maar ik weet niet wat er is gebeurd, de politie wil mij de beelden niet laten zien. Je ziet dat ik naar buiten ga, wat er daarna is gebeurd laten ze niet zien.”

Vaststaat dat Elia weer op de verkeerde plek was, vooral op de verkeerde tijd. In zijn tijd bij FC Twente, als broekie dat niet beter wist, had de geboren Voorburger al eens een scooterrijder geslagen bij een ruzie. Dat werd een veroordeling door de politierechter en een boete van 200 euro. Sindsdien overkomt hem naar zijn gevoel vooral trial by media, bijvoorbeeld toen hij geschorst werd door zijn club Werder Bremen bij een nachtelijke rit over de snelweg waarbij veel te hard gereden werd. Terwijl hij naar eigen zeggen op de achterbank sliep en iemand anders reed.

Nu dit weer. Elia miste afgelopen week een training, maar met een boete – omdat hij niet de stad in had moeten gaan – heeft Feyenoord de zaak voor nu afgedaan. Coach Giovanni van Bronckhorst en de club huldigen het standpunt dat hij onschuldig is tot het tegenovergestelde bewezen is. Ploeggenoot Karim El Ahmadi: „Ik geloof Elia op zijn woord, hij heeft de selectie uitgelegd hoe het zit. Het is een goeie jongen.”

Elia, 28-voudig international, is volgens vrijwel iedereen een ‘goeie jongen’. Na de overwinning op FC Twente eerder dit seizoen liet hij via Twitter zijn medeleven blijken met de supporters van de Enschedese club in doodsstrijd. „Niet dat jullie denken: het kan Ellie niks schelen.” Na het gelijkspel tegen Roda JC vorige maand barstte hij ineens in tranen uit. Niet zozeer omdat hij de bal in extremis van vlakbij keihard op de lat had geschoten, maar vooral omdat een vriend van hem was doodgeschoten in Ypenburg.

Dus ja, Elia maakt dingen mee die niet bepaald doorsnee zijn. Zijn terugkeer in de eredivisie dit seizoen, na omzwervingen in de Bundesliga, Serie A en de Premier League, verliep voortvarend in een Feyenoord-elftal dat mee leek te gaan doen om de titel. Hij werd zelfs weer voor Oranje opgeroepen. Begin december zei hij in een coverinterview in Voetbal International vol bravoure hoe heerlijk hij het vond „die backs te slopen”. Watervlug, met die typische schijnbeweging waarin hij met zijn voet kort over de bal aait, met zijn lichaam naar links dreigt en dan ineens rechtsom wegdraait. Zo doet hij dat, backs slopen.

Maar Elia trof, zoals vele voetballers voor hem , de vloek van de VI-cover. Na het interview was hij tien wedstrijden achtereen bepalend noch beslissend. Geen assist, geen goal – een droogte die samenviel met Feyenoords sportieve crisis waarin de club zeven keer op rij verloor. Net nu Feyenoord zich heeft opgericht, loopt Elia tegen mogelijke vervolging aan. „Ik moest daar niet zijn. Het is vaker bij mij gebeurd. Ik weet wat er op me afkomt.”