Column

Series op NPO3 stoeien met nieuwe vormen

Robert de Hoog en Sallie Harmsen in 'Catch' (KRO-NCRV)

Dramaseries op NPO3 zijn net altijd even anders dan de cultuur op NPO2 of het entertainment van NPO1. Ze zijn eerder bedoeld voor een relatief jong publiek en stoeien graag een beetje met innovatieve vertelvormen.

Het best gelukt is tot nu toe wellicht de harde misdaadserie Penoza (KRO-NCRV), waarvan het vijfde seizoen in de maak is. Maar ik ben ook zeer gecharmeerd van de absurde satire Missie Aarde (VPRO), waarvan het tweede seizoen afgelopen weekend begon. Het Nederlandse ruimteschip de Tasman heeft inmiddels (het is 2063) een planeet ontdekt, waar leven mogelijk is. Het is nog niet helemaal duidelijk wat dat gaat betekenen voor de snelkookpan die de bemanning vormt, maar boordpsycholoog en pr-officier Axel (Alex Klaasen) belegde inmiddels een virtuele persconferentie.

Het is een beproefd recept: sluit een aantal personages op in een afgesloten ruimte en stel hen bloot aan extreme druk. Gegarandeerd dat de interactie gaat knetteren. Maar je moet wel acteurs casten die in staat zijn tot voldoende geloofwaardigheid.

Dat is een beetje het probleem van het zondag begonnen Project Orpheus (AVRO-TROS), net als eerder In Therapie de Nederlandse bewerking door Marion Pauw van een Israëlisch format. Het verhaal wil dat een aantal getalenteerde medische studenten een interne opleiding geniet in een privékliniek, waar een sadistische arts experimenten op de rand van leven en dood uitvoert. Onder regie van Dennis Bots is het resultaat een soort van kruising tussen Goede Tijden, Slechte Tijden en Medisch Centrum West.

Het acteren is dik in orde in Catch (KRO-NCRV), de meest NPO3-achtige van de nieuwe series. Je moet minstens genomineerd zijn geweest voor een Gouden Kalf om daar een hoofdrol in te mogen spelen. Robert de Hoog en Sallie Harmsen vormen een koppel op de vlucht voor de politie en op zoek naar hun verdwenen baby. Ze nemen een cameraman van een regionale omroep (Maarten Heijmans) mee, in verschillende stadia van vrijheidsberoving. Volgens de producent is het verhaal gebaseerd op de daden van Antonio van der P. en Enise B. die in 2014 in de media wel ‘de Nederlandse Bonnie en Clyde’ genoemd werden.

Heel groot zijn de overeenkomsten met de werkelijke geschiedenis niet. Het is eerder een herkenbaar genre, met Natural Born Killers als herkenningsmelodie. De clou is vooral dat door de permanente aanwezigheid van een camera een quasidocumentaire stijl kan worden gehanteerd, met veel zenuwachtige bewegingen. De producent vergelijkt de vorm met die van het zogenaamd gevonden beeldmateriaal in The Blair Witch Project, maar eerlijk gezegd lijkt het meer op scripted reality, zoals in het eveneens door Michiel Doekes geregisseerde Achter Gesloten Deuren.

Om dat relatief goedkope procedé te laten uitvoeren door topacteurs is in ieder geval interessant, maar hier en daar behoorlijk willekeurig. Er kan nog veel gebeuren, want er zijn nog maar twee van de tien afleveringen van 19 minuten uitgezonden.