‘Ik heb een hang naar het primitieve’

Robert Tjebbes (60) is boomkweker. Hij reist graag door Afrika. ‘Hier zie ik veel ontevredenheid bij mensen die het heel goed hebben, terwijl ik me in Afrika verbaas over de humor van mensen die niks hebben.’

Robert: „Ik ben min of meer toevallig het kwekersvak ingerold. Mijn vader had een stukje grond waarop een kweker bomen teelde. Toen hij ermee ophield, vroeg mijn vader of ik die kwekerij niet een poosje wilde beheren. Het was een verwaarloosd geheel van 2 hectare waar wat coniferen en bomen op stonden. Maar ik kreeg er lol in. Eigenlijk wilde ik boer worden. Ik heb de Landbouwschool gedaan. Maar het leek me toch ook wel een eenzame exercitie om ergens in de Noordoostpolder te gaan zitten. Daarom ben ik na de Landbouwschool eerst een half jaar door de Sahara gaan trekken. Vervolgens heb ik me ingeschreven aan de Sociale Academie. Het zal er wel mee te maken hebben dat mijn moeder een heel bewogen iemand was, dat aspect had ik gemist op de Landbouwschool. De kwekerij stelde toen nog niet zoveel voor, die kon ik makkelijk naast mijn studie doen. In het weekend hielpen medestudenten me met snoeien en verpoten. Ik liep stage bij het crisisteam van de Sociale Dienst in Amsterdam, daar hield ik me vooral bezig met heroïneprostituees en verslaafden. Ik heb er nog vijf maanden in vaste dienst gewerkt, maar daarna heb ik toch gekozen voor de kwekerij.

Bomen voor prins Charles

„Ik ben me helemaal gaan toeleggen op het kweken van grote bomen. Die trend bestond nog niet, iedereen kocht altijd jonge bomen. Achteraf heb ik het wel gemist dat ik bijna geen ervaring heb opgedaan bij een werkgever. Ik heb alles zelf moeten uitvinden. En het leven van een kweker is wel eens hard: veel vorst of veel regen kunnen je heel wat bomen kosten.

Ik werk zes dagen per week en ook de avonden zijn meestal bezet. Omdat mijn klanten en leveranciers in heel Europa zitten, ben ik veel op reis. En als ik niet op reis ben, ben ik overdag vaak op kantoor en ga ik aan het einde van de middag nog even naar een klant in Limburg of Friesland. Vorig jaar hadden we een groot project bij een particulier die aan het meer van Genève woont. Een adembenemende plek: een mooi huis met een fraaie tuin die grenst aan het meer, met uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Ik had me voorgenomen om er bij dat soort projecten een vrije dag aan vast te plakken, maar dat lukt niet door de drukte.

Ik kom veel mensen tegen die in hun leven hard hebben gewerkt, veel hebben bereikt, maar weinig om zich heen hebben gekeken. Die mensen hebben de financiële mogelijkheden om wat moois te laten maken van hun tuin en zijn op een leeftijd gekomen dat ze oog krijgen voor hun omgeving. Ik vind het leuk om hun die nieuwe ervaring te geven. Maar ik heb ook heel andere klanten. Zo hebben we laatst bomen geleverd aan het hoofdkantoor van Lidl Nederland. En via vrienden van prins Charles hebben we bomen mogen leveren voor zijn landgoed in Schotland.

Met de auto naar Gambia

„Twee jaar geleden ben ik per auto van Nederland naar Gambia gereden, een tocht van 8000 kilometer. Een paar weken geleden ben ik naar Gambia gevlogen en ben met die auto naar Marrakech gegaan. Best een zware tocht en niet helemaal zonder gevaar. Het is er warm en als je dan vast komt te zitten met de auto, nou, dan weet ik het niet. Al komt er altijd wel weer ergens hulp vandaan en word je uitgenodigd door nomaden in hun tent. Het zijn zulke vriendelijke, beschaafde mensen.

Het mooie is dat je heel dicht bij het ware karakter van een land komt. Een land bezoeken per vliegtuig en dan met een taxi naar een vijfsterrenhotel vind ik niks. Ik wil contact met de natuur. Ik logeer in heel simpele hotels of bij mensen thuis. In Afrika leer je weer om het basale te waarderen. In Nederland zie ik zoveel ontevredenheid bij mensen die het heel goed hebben, terwijl ik me in Afrika verbaas over de humor van mensen die niks hebben.

Ik heb een hang naar het primitieve. Ik zou graag meer op reis willen. Op mijn leeftijd moet ik er toch eens voor gaan zorgen dat anderen zich met de zaak gaan bemoeien. Sinds anderhalf jaar doet mijn dochter dat, maar het is nog niet zeker of zij de kwekerij overneemt. Al zal ik me altijd met bomen blijven bezighouden.

Twee IJslandse paarden

„Ik geef geld uit aan mijn hobbies, waaronder mijn twee IJslandse paarden. Daar maak ik ritten mee, soms meerdaagse tochten in Duitsland, samen met mijn vriendin. Verder geef ik niet veel geld uit, geen tijd voor. Nou ja, aan eten en drinken. En aan mijn antieke platbodem die in Spakenburg ligt. Daarmee ga ik elke week een avond zeilen in clubverband. Aan die boot moet elk jaar wel wat vertimmerd worden. Ook die ligt te wachten tot ik meer tijd heb.

Ik kom gewoon tijd tekort. Enerzijds móest ik de afgelopen jaren veel werken omdat de kwekerij toch wel last heeft gehad van de economische crisis. We hadden hier 45 werknemers, in dat aantal heb ik flink moeten snijden. Nu zijn de slechte jaren voorbij en groeien we weer. Anderzijds doe ik het mezelf aan dat ik maar weinig thuis ben. Ik vind gewoon te veel dingen leuk.