Longreads

The Obama Doctrine: liever niet dan wel ingrijpen

In een fascinerende analyse in The Atlantic bespreekt Obama op zeer ondiplomatiek niveau al zijn collega’s.

Foto Mandel Ngan/ AFP

Atlantic-journalist Jeffrey Goldberg raakte gefascineerd door Barack Obama nadat de senator uit Illinois in 2002 een speech hield tijdens een anti-oorlogdemonstratie. Het ging over de - toen nog- theoretische oorlog tegen Irak. Obama liet weten dat Saddam Hoessein een meedogenloze man was, maar geen direct gevaar voor de Verenigde Staten en haar buren.

“Een militaire invasie zonder duidelijke redenen en internationale steun zou het Midden-Oosten in brand zetten en Al-Qaeda versterken”.

Het blijkt meer dan dertien jaar nadien profetische woorden. Vier jaar later sprak Goldberg voor het eerst met Obama, vele interviews volgden. Een weergave van al deze gesprekken heeft de journalist gebundeld in een zeer uitgebreide analyse in The Atlantic over Obama’s buitenlandpolitiek, getiteld: The Obama Doctrine.

Het artikel zit vol met interessante gedachten en uitspraken over wereldpolitiek. Zo is de Russische president Vladimir Poetin “niet compleet gestoord”, heeft Obama het gehad met de zoveelste les van de Israëlische premier Netanyahu over de gevaren in de regio en krijgt ook bondgenoot Saoedi-Arabië een veeg uit de pan.

Idealist en realist

Maar het interessants zijn Obama’s bespiegelingen over buitenlandpolitiek, of je het nou met hem eens bent of niet. Over deze zogenoemde doctrine van Obama is al veel geschreven. In The Washington Post werd het rond de interventie in Libië gekenschetst als “leading from behind”. In de analyse van The Atlantic wordt vooral duidelijk dat Obama zich enorm ergerde aan zijn bondgenoten.

Obama is een idealist voorzover hij democratie en mensenrechten wil promoten. Maar, zo verklaart hij, we leven ook in een zeer “vuile, smerige wereld”. Als president wil hij zorgen voor veiligheid en het uitdragen van die waarden, maar “daarvoor moeten we erkennen dat het soms beter is om aandacht te vragen voor problemen en niet denken dat we het automatisch kunnen oplossen”.

Uiteindelijk gaf die gedachte de doorslag om niet in te grijpen in Syrië en daar heeft Obama geen spijt van, hij is er trots op dat hij de oorlogslobby heeft kunnen tegenhouden. De geschiedenis moet nu maar oordelen of dat wijs is geweest.

Lees hier het zeer uitgebreide artikel in The Atlantic. Aantal woorden: 19.000. Leestijd: 80 minuten.