Eefje de Visser kan rockzalen aan

Bijna verontschuldigend zei Eefje de Visser tijdens het concert dat ze hiervóór ook al twee albums gemaakt heeft. Nachtlicht is haar nieuwe plaat en die speelt ze helemaal. De eerdere albums liggen artistiek ver achter haar. Het geconcentreerde publiek in Melkweg Max gaf haar de ruimte om nieuw terrein te verkennen.

De Visser brengt een origineel geluid in de Nederlandstalige popmuziek. Ze maakt subtiel gebruik van elektronica en voert een band aan die haar tot in de kleinste nuances ondersteunt. De tekst is ondergeschikt aan de muziek, totdat er plots een fragment opduikt dat de oren doet spitsen. Vaak zingt ze abstracte zinnen, die een gevoel uitdrukken.

De kale pianobegeleiding van het nummer ‘Wel’ maakte haar een Nederlandse Joanna Newsom. Beter is het om De Visser met niemand te vergelijken. Liedjes als ‘Wakker’ en ‘Naartoe’ kennen hun gelijke niet in de Nederpop, met ritmes die priemen en woorden die vloeien als de zoemende bassen waarmee ze versmelten.

Als een geoefend frontvrouw hield ze alle ogen op zich gericht, totdat ze haar bandleden naar voren haalde voor een meerstemmig ‘Nee joh’, met alleen gitaar. Haar muziek heeft veel kleuren, veel emoties, licht en donker. Ze kan de rockzalen aan, waar haar intens persoonlijke popmuziek een welkome afwisseling is.