Het hart van de gevoelige Jack Garratt stroomt over

Een van de grote vragen dit muziekjaar: is belofte Jack Garratt zo goed als we vorig jaar hoopten? Zijn eerste album is in elk geval behoorlijk sterk. Nog beter is de plaat van Marlon Williams, en nóg beter is de soundtrack die Soulwax maakte voor Belgica. Anouk daarentegen, helaas niet.

De Britse artiest Jack Garratt had met zijn door soul geïnjecteerde electropop een rappe lancering als een van de meest essentiële, nieuwe Britse popacts van het jaar. En wie dan ook nog BBC Sound Of 2016 wordt verkozen heeft helemaal wat te bewijzen. Live doet Garratt dat zeker als eenmansband – een energieke, alles gevende multi-instrumentalist die zowel keyboards als gitaren bespeelt en los gaat op drummachines, terwijl hij zijn soulvolle falsetstem steeds weer op andere wijzes laat horen.

Maar ook zijn zelfgeproduceerde, breed beïnvloede debuutalbum Phase komt aan. Er staan zowel de eerder op EP uitgebrachte nummers ‘The Love You’re Given’ en ‘Chemical’, als de sterke singles ‘Weathered’ en ‘Breathe Life’ op. In die laatste vraagt hij of je leven wilt blazen in zijn dode longen. Van dat soort pathetiek bedient Garratt zich in zijn teksten veel. Het hart van de gevoelige singer-songwriter stroomt eindeloos over, maar omlijst door steeds weer andere electropopkaders, blijft het aangenaam. Zeker als hij de aanzwellende r&b of zompige drum ’n bass manipuleert en meerdere lagen creëert. Als hij in een kale pianovorm zingt is Garratt een goede zanger die ineens weinig uitzonderlijks blijkt te doen.