‘Rokjesdag’: tien stomkoms voor de prijs van één

Mika (Barbara Sloesen) en Marijke (Lieke van Lexmond) in Rokjesdag.

Aan de eindeloze reeks Nederlandse romkoms komt nog lang geen einde. Rokjesdag is er één in de modieuze variant van de ensemblefilm: niet twee personages die elkaar eerst niet kunnen uitstaan maar al bekvechtend naar elkaar toe groeien, maar tien miniromkoms voor de prijs van één. Het draait dan om een feestdag. Kerst en oud en nieuw werden recent al afgevinkt, dus is Rokjesdag nu aan de beurt, de door Martin Bril gepopulariseerde eerste lentedag waarop vrouwen hun rokjes uit de kast halen.

Is dat al een treurig stemmende formule, de commercieel handige Johan Nijenhuis weet er nog meer een gecalculeerde invuloefening van te maken. Dus met opzichtige sponsoring van datingsite Lexa, soapies in de hoofdrollen en een opgehipt Amsterdam waar iedereen een dakterras heeft en de zon altijd schijnt, tenzij er liefdesverdriet in het spel is natuurlijk.

Het ontbreken van mensen van vlees en bloed wordt goedgemaakt met talloze typetjes. En bij typetjes horen clichés, dat is wel zo herkenbaar. Dus: een vrouw met een kat heeft elke hoop op een man opgegeven en overgewicht (Martijn Fischer) staat gelijk aan sociale onhandigheid. Aan diversiteit is ook gedacht, al was het maar om de doelgroep te verbreden. Dus heeft een Turkse dame iets met een sympathieke Surinamer die weinig tekst heeft maar goed basketbalt, terwijl de opgewekte Marokkaanse pizzakoerier veel wegheeft van Ali B. En raad eens? Op elk potje past een deksel.

Hoewel dit een ensemblefilm is, zijn er twee duidelijke hoofdrollen. De ambitieuze advocate Marijke (Lieke van Lexmond) en haar vrijbuitende vriendin Danielle (Birgit Schuurman) geven zich op voor als kookworkshop verkapte speeddating. Hier hopen allerlei singles aan een partner te komen tijdens culinaire werkzaamheden. Een amuse maken met persoon x, een glaasje drinken met persoon y of geil groenten snijden met persoon z – een verwijzing naar de pottenbakkerscène uit Ghost. De vriendinnen hengelen al snel kijvend naar de aandacht van dezelfde man: „Je bent een wandelende soa.” Dat niveau: in heel Amsterdam lijkt geen interessant mens te vinden. Wel pingelt er onophoudelijk ergens een piano op de achtergrond.

De dubbelhartigheid van Rokjesdag is adembenemend. Mannen moeten respect hebben voor vrouwen, stelt de film. Alleen voor hun vleeswaar, toont de film: op Rokjesdag, de apotheose, lijkt de camera van Nijenhuis liefst onder die rokjes te kruipen en fietst een parade van vers onthaarde glimbenen en royale decolletés quasinonchalant door het Vondelpark. Heel erg bevrijdend allemaal.