Column

In de wacht

Veel mensen vonden dat wel leuk: Bekende Nederlanders op een onbewoond eiland, Bekende Nederlanders met elkaar in een auto op een gevaarlijke snelweg of Bekende Nederlanders die tegen een tropisch decor belachelijke opdrachten uitvoerden die een van hen dan weer saboteerde.

Ik niet.

Ik ergerde me vooral aan mensen die dat wel leuk vonden en die met een paar honderd man in de regen in het Vondelpark gingen staan om live mee te maken wie ‘De Mol’ was.

En kropte ik mijn ergernis op?

Nee, ik zei het hardop, zo hardop dat de mensen om me heen bijna niet meer durfden te zeggen dat ze ondanks mij naar de finale van Wie is de Mol hadden gekeken. En dat was dan nog maar de televisie, ik ergerde me ook aan de bediening in de Amsterdamse horeca, ‘handhavers’, politici en huisdieren.

Eigenlijk aan alles, en dusdanig, dat mensen zich ook aan mij begonnen te ergeren. Een vriend die zich tot voor kort ook heel veel ergerde, zei dat het hielp om te denken dat het altijd erger kon.

Op de dag dat ik me voornam om me minder vaak hardop aan Bekende Nederlanders en andere dingen te ergeren, interviewde Rick Nieman in zijn programma Wakker Nederland Op Zondag staatssecretaris Wiebes. Onderwerp van gesprek was belastingaangifte. Dan sta je als staatssecretaris al bij voorbaat met 0-3 achter. Dieptepunt van het interview was de persoonlijke ontboezeming van Nieman dat hij op een maandagavond een keer 26 minuten in de wacht was gezet bij de Belastingtelefoon.

Het hoofdje van Wiebes wiebelde ervan en viel er daarna bijna af toen Nieman hem zei dat hij op kantoortijden geen tijd had om de Belastingtelefoon te bellen.

„Dan werken mensen.”

Normaal was dit het moment om honend door de huiskamer te roepen dat Rick Nieman op een maandagavond net als de andere mensen zomaar 26 minuten in de wacht was gezet door de Belastingtelefoon, en dat hij tijdens kantooruren nooit tijd heeft om te bellen.

Maar nu niet meer, er waren wel ergere dingen om me druk over te maken.

Een dag later ging de wasmachine stuk, weer een slikmoment, maar het kon natuurlijk altijd erger. Ook toen ik na het keuzemenu van het Siemens Contact Center in Tiel eindelijk een medewerker aan lijn kreeg, bleef ik overeind. Ik wist dat het veel erger kon: Rick Nieman bijvoorbeeld, was op zomaar een maandagavond 26 minuten in de wacht gezet bij de Belastingtelefoon.