De uitstapper blijft achter met miljoenen aan schulden

Foto AFP

Het einde van de campagne van Ben Carson was geen AP-alarmbericht meer waard. Het gebeurde afgelopen vrijdagmiddag, op het conservatieve congres CPAC in National Harbor. De voormalige neurochirurg kwam op voor een praatje dat al gepland was. Een buikje verraadde een maandenlang campagnedieet van fastfood. Carson associeerde vrij, zoals altijd. En opeens zei hij:

„En daarom stap ik uit de campagne.”

„Aaahhh”, zei iemand in het publiek.

Carson, onzeker: „Yeah…”

De pijn van het verlies is veel erger dan de vreugde van het winnen, zei de Republikeinse campagnestrateeg Stuart Stevens onlangs. Ben Carson zelf zei dat het als een opluchting voelde. „Ik deed mijn best, de mensen zijn dol op me, maar ze stemden gewoon niet op me.”

Dat is misschien waar, maar niets is erger dan een ex-presidentskandidaat zijn. Bijna iedere campagne steekt zich hopeloos in de schulden, meestal voor een verloren zaak. Campagnes worden minibedrijfjes: ze nemen mensen aan, huren kantoorruimtes en bussen, geven geld uit aan eten, folders en confetti.

Neem Jeb Bush, die tientallen miljoenen dollars kreeg van bevriende geldschieters. Toen hij eind vorige maand zijn vertrek aankondigde, had hij er 130 miljoen dollar doorheen gejaagd. Campagnevoeren is duur: aan pizza had hij 4.837 dollar besteed. Parkeerkosten: 15.800 dollar. ‘Adviseurs’: 10 miljoen.

Bijna iedere kandidaat geeft meer uit dan er binnenkomt. Newt Gingrich, die een kansloze gooi naar het presidentschap deed in 2012, verliet de race met een schuld van 5 miljoen dollar. Sindsdien wordt hij achtervolgd door schuldeisers.

Maar het zijn vooral de medewerkers die de prijs betalen. In The Unwinding van George Packer staat een treurige scène over Jeff Connaughton, een hoofdrolspeler in het boek. Hij was idolaat van Joe Biden, en wierp zich op als manusje-van-alles in allerlei Biden-campagnes. In 1987 stelde Biden zich kandidaat voor het presidentschap, maar de campagne ging aan geruzie en amateurisme ten onder.

Vanuit een leeg kantoor moest Connaughton uren aan de telefoon hangen met boze geldschieters, die hun geld terug wilden, en met ontslagen medewerkers. Packer: „Iedereen die ooit een keer een broodje ham aan Biden had gegeven, stuurde opeens een rekening.”

Biden zelf, die zei een hekel aan telefoneren te hebben, was natuurlijk nergens te bekennen.

Uitgestapte kandidaten vertellen na afloop vaak dat juist een verliezende campagne als een gek geld gaat uitgeven. Je doet alles om de wind weer in de zeilen te krijgen. Nóg een keer naar New Hampshire, wéér een briljante strateeg erbij.

De belangrijkste data van de Amerikaanse voorverkiezingen:

Ben Carson, die zichzelf een antipoliticus noemt, gedroeg zich niet anders. Carson heeft een behoorlijke 57,5 miljoen dollar geïnd, maar gaf veel meer uit dan er binnenkwam. Tienduizenden mensen ontvingen een door Carson gesigneerd houtskoolportret in de post, onder wie mijn stomverbaasde buren in Washington.

Als Carson slim is, gebruikt hij een trucje dat meer politici met schulden inzetten: hij kan de gegevens van zijn aanhang voor veel geld verpatsen. En hij heeft nog zijn status als bekende Amerikaan. Boeken verkopen is altijd de grootste bron van inkomsten voor Carson geweest.

Vlak na Ben Carsons aankondiging op CPAC stond ik bij het boekenkraampje in de wandelgangen. De boeken van Carson – stijl: Paulo Coelho meets Glenn Beck – zijn hoog opgestapeld. Candy Carson kwam voorbijlopen, in een paars mantelpakje. Ook zij heeft een boek geschreven, A Doctor in the House, over haar leven met Ben Carson. Ze had met de man van de boekenkraam afgesproken dat ze een signeersessie zou houden.

Candy Carson: „Die gaat nu zeker niet meer door, hè?”

De boekverkoper: „Als ik u was, zou ik het maar gewoon doen.”

Candy Carson ging zitten, en verkocht nog een paar extra boeken. Alle beetjes helpen.

Correspondent Guus Valk beschrijft in deze rubriek de Amerikaanse verkiezingscampagne, van de grote ontwikkelingen tot de veelzeggende details.