Column

Wat heb je aan boze beleggers?

Jeroen Dijsselbloem heeft het al zo druk. Hij vliegt de wereld rond als voorzitter van de Europese ministers van Financiën. Hij moet onze staatsbegroting op orde houden. Vorige week heeft hij al het dossier NS afgewerkt. Maar nu grijnst weer een dikke map hem toe. Met een geel plakkertje. Daarop staat: heden. En daaronder: DL.

DL is Delta Lloyd, de grote beursgenoteerde verzekeraar. Delta Lloyd en de NS hebben het nodige gemeen. Vorig jaar vertrok topman Niek Hoek van Delta Lloyd nadat hij definitief het vertrouwen had verloren van de toezichthoudende Nederlandsche Bank. Hoek voldeed niet aan de normen van prudent kapitaalbeheer dat De Nederlandsche Bank voor ogen staat.

Bij de NS verloor topman Timo Huges het vertrouwen van zijn commissarissen én van staatsaandeelhouder Dijsselbloem toen bleek dat Huges meer wist van aanbestedingsfraude in Limburg dan hij had verteld in het onderzoek dat de commissarissen lieten doen. Ook hier: niet prudent gehandeld.

De vertrouwenscrises in twee cijfers: de commissarissen van Delta Lloyd vergaderden vorig jaar 19 maal, die van NS zelfs 38 maal. In een normaal jaar vergadert men nog geen tien keer.

De opvolgers van Hoek en Huges maakten elk een nieuw plan. Dat van de NS voorziet in krimp. Het regionale spoor- en busvervoer wordt afgestoten. Delta Lloyd wordt ook kleiner. Na de verkochte activiteiten in België en Duitsland concentreert men zich op Nederland. En het kapitaal moet versterkt worden. Dat is nu de inzet van een beleggersrevolte en een rechtszaak.

Bij de NS wás Dijsselbloem de boze aandeelhouder, die zich terecht opwond over de praktijken aan de top en die een versimpelde NS-organisatie wil, die dienstbaar is aan de reiziger.

Maar bij Delta Lloyd zal hij juist tégen boze aandeelhouders moeten optreden. Voor of achter de schermen, via De Nederlandsche Bank bijvoorbeeld. Hij moet voorkomen dat die beleggers onder leiding van het Amerikaanse Highfields de beoogde kapitaalversterking van Delta Lloyd ondermijnen. Een geldgigant als Delta Lloyd moet geen speelbal zijn van twistende aandeelhouders.

Je zou toch zeggen dat Nederland leergeld heeft betaald toen de beleggerskudde ABN Amro in 2007 op de hoorns nam en twee van de drie opkopers in 2008 bezweken. Geld is vertrouwen en vertrouwen is, nog altijd, broos.

In 2007 dachten toenmalig president Nout Wellink van De Nederlandsche Bank en minister van Financiën Wouter Bos dat de ander wel een oplossing zou vinden en zij schoven de hete aardappel ABN Amro naar elkaar door.

Zo moet het niet nog eens. De Nederlandsche Bank kan zich als toezichthouder niet afzijdig houden van de rechtszaak tegen Delta Lloyd. Zij moet de juridische arena in om te pleiten voor financiële stabiliteit. Dan kan de centrale bank meteen uitsluitsel geven over de (harde?; zachte?; geheime?) afspraken die met Delta Lloyd zijn gemaakt over de hoogte van het kapitaal.