Per ongeluk perfecte pop waarin gitaren mogen ontsporen

Al ruim tien jaar behoort El Pino and the Volunteers tot de best bewaarde geheimen van de Nederpop. Bandprojecten zijn schaars want de vijf muzikanten zwermden uit over verschillende landen en kunstdisciplines, zoals de Oscarwaardige animatiefilms waaraan toetsenman Job Roggeveen meewerkte.

Ze begonnen als het afstudeerproject van zanger David Pino, die zich als punkrocker voor één keer een Americanajasje aanmat. Die stijl bleek hen goed te liggen. Op het podium brengen ze een doorwrochte mix van afgemeten songs, scherpe samenzang en de wat meer ‘arty’ momenten waarin de gitaar- en toetsenpartijen voorzichtig mogen ontsporen. Hun hang naar de perfecte popsong leenden ze van The Beatles en The Byrds, met een Hollands gevoel voor understatement in Pino’s droge presentatie.

Meer dan een imitatie van voorbeelden brengen ze een synthese van favoriete elementen uit vijftig jaar pophistorie. Driestemmig zingen ze sterke nummers als Skid Around, dynamisch wisselend tussen hard en zacht, en There’s No Cure for Stupidity dat met zijn refrein “I want out when I am in” het lijflied van alle mannen met bindingsangst zou kunnen zijn. Het gitaarspel van Tjirk Deurloo geeft een scherp randje aan hun muziek, die prachtig schuurt op momenten dat een al te vriendelijk geluid op de loer ligt.