Mi· gra · tie · hond

Waarom in de media? Door een item bij EenVandaag over Hoek van Holland. Wat is de herkomst? Zo noemt de marechaussee speurhonden voor mensen.

Toen ik het woord ‘migratiehond’ deze week voor het eerst hoorde, dacht ik even dat het een benaming was voor een type vluchteling. Eentje die over straat schooiert, zoiets. Dat zegt veel, vrees ik, over de manier waarop we over deze groep mensen praten. Hoe gewoon het is geworden ze, ook middels ons taalgebruik, alle menselijkheid te ontnemen.

Dat gebeurt meestal door de groep te vangen in watermetaforen. We hebben het over een ‘vluchtelingenstroom’, of een ‘tsunami’ aan asielzoekers. We horen dat Griekenland wordt ‘overspoeld’. Of dat er een ‘vloedgolf’ op ons afkomt. EenVandaag meldde dat er zorgen zijn over een ‘waterbedeffect’ nu Calais ontruimd wordt; druk je ze daar weg, dan duiken ze ergens anders weer op. Vervelend ja, dat ze niet gewoon verdwijnen. Dat ze ergens moeten zijn.

Het was dat item van EenVandaag waarin de ‘migratiehond’ ook genoemd werd. Dat bleek dus echt een hond te zijn; herders die door de Marechaussee worden ingezet om in Hoek van Holland vluchtelingen op te sporen die zich schuilhouden in een vrachtwagen in de hoop Engeland te bereiken. Nederland heeft nu vier migratiehonden, maar de marechaussee wil er minimaal tien. In april 2013 schreef het AD als eerste over dit soort politiehond.

Van de 445 vluchtelingen die vorig jaar betrapt werden op een illegale poging om vanuit Hoek van Holland naar Groot-Brittannië te komen, werd 40 procent pas bij aankomst ontdekt. Die ontliepen dus de Nederlandse controle. Daarom zijn er meer honden nodig.

Kyra (7) is al sinds 2012 migratiehond. We zagen haar in het item aan het werk. Ze snuffelt, vertelde haar begeleider, op twee of drie punten aan een vrachtwagen en weet dan al of er mensen in zitten. Ze kan ze vinden, ook al zitten ze achter een dubbele wand. Kyra slaat aan, zo leerde ik, op een ‘mensenlucht’. Dat was tevens een van de weinige indicaties in het item dat we het hier inderdaad over mensen hadden.

Na de beelden uit Hoek van Holland stond Jeroen de Veth van de EVO (de organisatie voor verladers) in de studio. Hij noemde de vluchtelingenproblematiek een „veelkoppig monster” – ook subtiel. En daar was het water weer: proberen migranten tegen te houden is volgens hem „dweilen met de kraan open.”