Al die parttime vrouwen in Nederland, ik snap ze gewoon niet

Ik zeg het maar meteen: ik snap ze niet. Al die Nederlandse vrouwen die massaal maar drie dagen of minder per week willen werken.
Slechts 19 procent van de vrouwen heeft in Nederland een volledige baan. Dat was in 1991 ook zo maar toen hadden we Michael Jackson nog, geen iPhone en sjoelden we op lange, donkere winteravonden. Nu de vrouwen steeds hogeropgeleid zijn, het werk duizend keer leuker en de wereld steeds uitdagender (hoewel helaas zonder Michael Jackson), willen vrouwen nog stééds niet meer werken in Nederland. Ik vind dat onbegrijpelijk.

Want drie dagen of minder: kom op zeg. Je kunt niet een beetje zwanger zijn, een beetje integer of een beetje monogaam getrouwd. Je kunt dus ook niet een beetje werken. Ik vind: als je werkt moet je er 100 procent voor gaan – of 200 procent commitment hebben als je bij sales werkt.

Ik vind dat je collega’s er gewoon op moeten kunnen rekenen dat je er elke dag minstens tien, twaalf, zestien uur voor ze bent. Dat je naar elke borrel kunt, dat je naar elke klaagzang over de baas kan luisteren, dat je elke heidag meelijdt en dat je elke saaie PowerPoint samen tegemoet kunt treden, hand in hand. Je bent een kantoortijger of je bent het niet.

Ik vind daarom dat mensen die vrijwillig zo weinig willen werken, moeten worden uitgesloten van privileges. Als je er maar zo weinig tijd in stopt, dan ook geen roddels en zeker geen kroketten. Over vrouwen die parttimeweinig werken met een thuiswerkdag wil ik het niet eens hébben.
Ik snap de argumenten ook niet, van die vrouwen. Dan zeggen ze: er is meer in het leven dan werken. Dan denk ik: hoe weet je dat als je nooit meer hebt gewerkt dan drie dagen per week? Werk is als seks of een relatie: het is niet altijd makkelijk. Maar hoe meer tijd je erin stopt, hoe beter het wordt en als je geen zin hebt dan maak je maar zin.

Maar goed, stel dat het waar is, dat er meer is in het leven dan werken, dan vind ik het nogal egoïstisch dat je dat dan blijkbaar niet gunt aan je man en aan al die miljoenen vrouwen buiten Nederland. Hebben zij geen recht op méér in het leven? Als al die parttime vrouwen nou eens wat meer zouden werken, dan konden we de pijn een beetje verdelen. Of zouden ze hun man stiekem achter zijn rug uitlachen dat hij dat allemaal niet doorheeft? Dan vind ik het hardvochtig.
Ik denk bovendien dat het helemaal niet goed is om zoveel thuis te zijn. Daar krijg je alleen maar ellenlange gesprekken met je vriendinnen van die ook allemaal parttime werken. Hoe het nu écht met je gaat, en of je wel gelukkig bent en voor je het weet heb je een huwelijkscrisis, ga je je kinderen haten en heb je een burn-out.

Voor je kinderen is het al helemáál niet goed als je er te veel bent: hoe meer mythevorming over mama hoe beter. Bovendien: ze moeten iets hebben om zich tegen af te zetten en je kunt beter hebben dat je kinderen zich tegen je afzetten omdat je er te weinig was, dan te veel.
Lijkt mij dan.

Ja, maar hij verdient meer, dus is het logisch dat ik minder ga werken, hoor ik vrouwen vaak zeggen. Dan denk ik: als je altijd maar minder blijft werken, zúl je ook nooit meer verdienen. En natuurlijk willen je kinderen dat je thuisblijft! Ze willen ook pannekoeken, softijs en een Xbox.
Maar bovenal denk ik: als je het zo belangrijk vindt dat er een ouder thuis is, denk dan ook eens aan papa. Echt, papa’s zijn hartstikke leuk en ze kunnen meer dan je denkt, zeker met kinderen.

Als je als moeder een dikkere baan hebt, laat je bovendien aan je kinderen zien dat je je eigen boodschappen kunt betalen, ook als papa er met een ander vandoor gaat, dat je over werkdingen kunt meepraten en dat je ook ergens anders de baas van kunt worden dan van je kinderen. Je hebt dan bovendien nog iets opgebouwd om je op te storten als je kinderen het huis uitgaan.

Ik zou daarom, op deze plek, alle leuke vrouwen die nu liever thuis zitten willen oproepen nóg eens na te denken over werk, zorg en carrière. En denk dan dus ook nog eens aan je man, aan je kinderen, aan een leuke oppas maar vooral aan ons: al die collega’s die het nu zonder jullie moeten doen.
En denk ook eens aan wat er gebeurt als jullie allemaal parttime blijven werken. Dan zullen vrouwen nooit gelijkwaardig worden aan mannen, nooit dezelfde kansen krijgen en nooit evenveel verdienen.

Ik wens jullie vandaag allemaal een mooie Vrouwendag.

Deze column werd geschreven ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag 2015 en verscheen eerder op nrc.nl.
Japke-d. Bouma geeft wekelijks onmisbare tips om te overleven op kantoor. Volg haar op Twitter.