Drie

Wij kregen zaterdag voor het eerst een peuter op bezoek, ze was met haar ouders meegekomen. Vroeger, those were the days, had ik zoiets beslist niet op prijs gesteld, maar met bijna zeven maanden vaderschap in de rugzak dacht ik daar inmiddels anders over. Dit waren wij over twee jaar, je kon maar beter goed voorbereid wezen.

We zagen het bezoek de auto parkeren. Uit de achterbak kwamen allemaal attributen, even later stonden ze met de armen vol voor de deur. Het kind had mooie lange haren en een bal die ze tegen de keukenkastjes schopte. De moeder instrueerde haar om dat vooral niet te doen, even later vloog de bal over tafel. De peuter moest ons een cadeau geven: een Woezel & Pip-trein, ze had ’m liever zelf gehouden.

Wat moest het heerlijk zijn om drie te zijn, nog niet behept met remmingen. Met een bal op bezoek bij mijn moeder en die dan gewoon zo hard mogelijk door de kamer schieten als ze weer begon over dat het ene been dikker was dan het andere. Schreeuwen in de tram als je vond dat de rit nu wel lang genoeg geduurd had, nog harder schreeuwen als je spontaan iets geniaals te binnen schoot. Lukraak met twee knuisten op het toetsenbord rammen en dan zeggen dat het ‘af’ is. Je bord met een vies gezicht van je af schuiven als het geserveerde eten je niet beviel.

De peuter zat tussen glazen wijn heel tevreden achter een roze iPad, een koptelefoon op het hoofd. Zo nu en dan verdween er een handje in het bakje chips. Toen ze moe werd, klapten de ouders heel geroutineerd een kampeerbedje uit, het kind gaf aan dat ze het liefste in de huiskamer sliep. Onze langharige kat, een heilige birmaan, werd naar het balkon verbannen omdat ze van dichtbij op een monster leek. Het bedje werd meerdere keren door de ouders verschoven, net zolang tot er een tevreden gesnurk uit kwam.

Een paar uur later werd ze zeer tegen haar zin in gewekt. We hielden haar ons kind voor het gezicht, want ze had bij binnenkomst aangegeven dat ze het graag wilde zien.

Maar dat was toen. Tegen middernacht had ze wel wat anders aan het hoofd. Haar vader op z’n kop geven omdat ze gewekt was bijvoorbeeld. Ze keek de baby vernietigend aan, met een blik van: in jou heb ik geen zin. Een beetje zoals ik in het verleden vaak had willen kijken als ze me een baby in de handen drukten.

Vanachter het raam zagen we ze vertrekken. Het kampeerbedje ging in drie pogingen de achterbak in.

    • Marcel van Roosmalen