Zij in zijn kleren – een pak of een kamerjas

Tijdens de eerste dagen van de vrouwenmodeshows in Parijs viel de terugkeer van het mannenpak voor vrouwen op. Dries Van Noten pakte uit met stropdassen en smokingjasjes.

Uit de show van Dries Van Noten.

Het grote modethema van de laatste tijd is gender-bending: het vervagen van de grenzen tussen de seksen en daarmee het onderscheid tussen vrouwen- en mannenkleding. Dat spitste zich vooral toe op het vervrouwelijken van de mannenmode. Andersom ging het tot nu toe eigenlijk niet verder dan een voorliefde voor platte veterschoenen.

Nu is het dragen van mannenkleren door vrouwen natuurlijk niks nieuws. Al eeuwenlang lenen vrouwen uit de garderobe van mannen. Maar de laatste jaren is het pak voor vrouwen zo in de vergetelheid geraakt – ook op de werkvloer geven de vrouwen massaal de voorkeur aan een jurk – dat je bijna zou vergeten hoe goed, en hoe sexy, een vrouw er in mannenkleren uit kan zien.

Misschien daarom dat het pak, dat in Parijs een terugkeer maakte op de catwalk, er weer zo fris en verrassend uitzag. Om te beginnen en vooral in de show van Dries Van Noten, woensdagmiddag een van de eerste van de Parijse vrouwenmodeweek voor najaar 2016.

De verhouding tussen schrijver Gabriele d’Annunzio en de rijke adellijke vrouwelijke dandy Luisa Casati, aan het begin van de vorige eeuw, was het uitgangspunt voor de rijke, elegante, decadente collectie, waarin klassiek mannelijke stukken als pakken, kamerjassen, overhemden, stropdassen en smokingjasjes de overhand hadden – denk: zij in zijn kleren.

Donkerrood fluweel

Die waren uitgevoerd in klassieke materialen als wol met een Prince of Wales-ruit of – voor een kamerjas – donkerrood fluweel, maar ook in stoffen met panterprints; Casati hield luipaarden als huisdieren. Casati’s liefde voor parels (die ze droeg op een verder naakt lichaam) vertaalde Van Noten naar nethemden gemaakt van parelsnoeren. Ook om de hakken van een paar fluwelen laarsjes waren parelkettinkjes te vinden.

Ook zonder deze achtergrondinformatie was de show ijzersterk. Er zijn weinig ontwerpers die erin slagen zo lang – dertig jaar inmiddels – hun eigen handschrift trouw te blijven zonder ouderwets te worden.

Dat geldt niet helemaal voor John Galliano, die nu een jaar de leiding heeft over Maison Margiela (voorheen Maison Martin Margiela). Al is het hem wel gelukt een balans te vinden tussen de conceptuele grondslagen van het huis en zijn eigen romantische stijl: experimentele kleding – een rok van lange vesten, een kledingstuk dat half jurk is en half poloshirt– op z’n Galliano’s gedragen met schoenen met zeer hoge plateauzolen. Andere terugkerende elementen waren feestkleren en legerjassen. De show was speels en afwisselend, maar de collectie voelde niet dwingend modern aan.

Een heel eigen plaats in Parijs neemt Rick Owens in. Een Amerikaanse ontwerper die volstrekt zijn eigen gang gaat, los van trends en gangbare opvattingen over esthetiek. Mastodon, was de naam van zijn najaarscollectie voor 2016. Wie goed keek zag een paar draagbare jassen, capes en laarzen, maar voor de rest was de collectie een groot vormexperiment: wijde broeken en jumpsuits met enorme olifantenpijpen, gedrapeerde kledingstukken van dik leer, mohair of gewatteerde stof. Het knappe van Owens is dat hij aan zulke woeste outfits een heel eigen gratie weet te geven.

Lat voor Dior ligt hoog

Het huis Christian Dior zit op dit moment zonder hoofdontwerper; Raf Simons stapte afgelopen najaar op en is nog niet vervangen. De collectie werd daarom ontworpen door, zoals dat heet, ‘het team’. Dat had een onmogelijke opdracht. De lat ligt voor een merk als Dior hoog, maar de collectie mag niet te uitgesproken zijn; nieuwe wegen inslaan is voorbehouden aan een hoofdontwerper. De collectie was dan ook veilig: keurige jassen, jurken en deux-pièces, met hier en daar een borduursel, een bontje of een Simons-achtig asymmetrisch accent.

Een tussendoortje omdat het modesysteem nu eenmaal een halfjaarlijkse show eist, en dat waarschijnlijk weer is vergeten zodra de nieuwe creative director is benoemd. Onbegrijpelijk alleen dat Dior ervoor koos een spectaculaire tent met spiegelende buitenmuren en een space-age interieur te laten bouwen voor de show. Een soberder decor was passender geweest.