Knoop

Foto Annaleen Louwes

La Furstenberg zegt in interviews dat ze haar beroemde wrapdress in de jaren zeventig ontwierp om vrouwen zich sterk en sexy te laten voelen: ‘Feel like a woman, wear a dress.’

Een wrapdress; ik had er nog nooit van gehoord, maar dat kan komen omdat ik een man ben. Het Nederlands voor het kledingstuk is ‘wikkeljurk’. Mannen worden doorgaans niet in stof gewikkeld. De wrapdress schijnt vooral een handig stukje stof te zijn. Iedere vrouw, ongeacht kledingmaat of leeftijd, kan zo’n jurk dragen. Je kunt het model enigszins naar je figuur schikken. De ergste vetrolletjes worden met flair verdoezeld.

In modetermen: de jurk kleedt lekker af.

Nadelen zijn er ook, hoorde ik. Zo moet een vrouw regelmatig de knoop van die twee slierten opnieuw strikken om het gewikkel strak te houden. En het gevaar dat er te veel ‘been’ door de spleet piept, is aanzienlijk.

De mens die zich laat inwikkelen; het is van alle tijden.

Jezus werd als baby gewikkeld in doeken, als we het geschrift over zijn geboorte mogen geloven. Zou het inwikkelen losjes gedaan zijn met linnen stroken? En net zo strak als de traditie in sommige delen van Rusland voorschrijft? Zo’n baby met de armpjes roerloos langs het lijf gebonden.

Jezus als pasgeboren rolmops.

Bij het inwikkelen van volwassenen heb ik andere associaties. Ik zie het ouderwetse spanlaken voor me in de speelfilm One Flew Over the Cuckoo’s Nest. Het voorkwam dat een patiënt zichzelf of een ander iets aandeed. Het is een moedwillige beperking van de vrijheid. In The Silence of the Lambs leek Hannibal Lecter ogenschijnlijk kalm te blijven als hij weer werd vastgesjord in zijn dwangbuis. Maar dat was schijn; de woede kwam er uiteindelijk toch uit, en misschien wel heftiger.

O ja, lijken worden ook wel gewikkeld in doeken. Heel strak zelfs. Maar daar kan ik goed mee leven omdat de persoon in kwestie dood is.

Vrouwen zijn volgens La Furstenberg volkomen op hun gemak in haar wrapdress. Ze beschouwen het als hun tweede huid. Wat is het mannelijke equivalent voor de wikkeljurk? Mannen moeten het doen met hun jasje. Ze trekken een pak aan en zeggen zich zekerder te voelen van hun zaak.

Een klein dingetje kan roet in het eten gooien: de knoop.

Overal ter wereld is het ritueel bekend: als een zittende man opstaat, zoekt hij met één hand naar de belangrijkste knoop van zijn pak en wurmt die – met behulp van de andere hand – door het knoopsgat. Maar soms gaat dat mis. Dan laat de knoop je in de steek.

Bij nieuwe pakken lijken de makers soms meer in de weer geweest met de stof en de vorm dan met het degelijk bevestigen van een knoop. Al na een paar keer dragen, komt er ruimte tussen het pak en de knoop.

Als de knoop zijn kopje laat hangen, ben je meestal al te laat. Het laatste draadje laat los, de knoop rolt over de vloer en je jasje hangt erbij als een zeil zonder wind. Iedereen heeft zicht op je buik, op een overhemd dat slecht in je de broek is gepropt. En in het ergste geval zit je rits niet tot boven aan toe dicht.

Onhandig probeer je het jasje bij elkaar te houden. Weg voorkomen. Weg tweede huid. Een goed sluitende knoop op een lekker zittend pak is voor de man een total wrap.

Vrij naar La Furstenberg: ‘Feel like a man, wear a suit.’

Wilfried de Jong