Een liedje om lekker bij te onthaasten

Trap maar op de rem, dan leef je echt. Douwe Bob komt voor het Songfestival met een liedje dat past in de singer-songerwriter traditie.

De klok tikt. Onrust beheerst het eerste couplet van ‘Slow Down’. Op akoestische gitaarakkoorden bezingt Douwe Bob zijn zorg: de constante druk je te manifesteren. Alles gaat snel en gehaast. En hij was altijd vrij zorgeloos, stelt hij vast. Met een vraag gaat hij in het bruggetje richting refrein: ‘Mister, can you help me?’ Het antwoord stelt direct gerust: ‘You’ve got to slow down, brother…. If you can’t go on.’ Ofwel: doe alles een tikje langzamer, dan voel je je beter en zie je alles scherper. 

Douwe Bob, die bekend werd dankzij het tv-programma De beste singer-songwriter van Nederland, voelt het als een „bevrijding”. ‘Slow Down’, de gisteren gepresenteerde Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival in Stockholm, is een naturelle countryrocksong in de jaren zeventig feel good-sfeer van de Eagles ‘Take it Easy’ en George Harrisons ‘My Sweet Lord’.

Het is een vriendelijk en bemoedigend liedje dat aanmoedigt te onthaasten. Trap maar op de rem, dan leef je echt. Net als het idioom waarmee The Common Linnets in 2014 de tweede plaats haalden, is ook dit een liedje in een gloedvolle, op kwaliteit leunende singer-songwritertraditie met akoestische gitaren en piano ondersteuning.

Het liedje heeft een midtempo, met een sympathieke groove, waardoor het muzikaal spektakel ontbeert. Ook het aantal melodische wendingen is beperkt. In dat opzicht zijn er sterkere Douwe Bob-liedjes, maar de vitale zang werkt het liedje omhoog. De solo halverwege is voor de akoestische slidegitaar, een beproefd middel en zeker een bonuspunt. Ook een opvallende ‘hook’ is het woordje brother – het werkt als een geruststellende, broederlijke hand op een schouder.

Slow Down is vooral een liedje van muzikale verbroedering, zoals in de bijbehorende café-video naar voren komt. Als Douwe Bob zich met band op het Songfestival presenteert, zal dit element zeker visueel uitgelicht worden. Met een tikkende klok begon destijds in 1997 overigens ook de inzending van Mrs. Einsteins Niemand heeft nog tijd.