De smaak van Anh Duong

Ze is haar eigen muze en raakt ontroerd door het werk van Louise Bourgeois. De smaak van kunstenares Anh Duong.

Anh Duong bij de opening van haar expositie bij Robilant+Voena in Londen, 2014

Vanity Fair noemde haar ‘De Frida Kahlo van de 21ste eeuw’. Net als Khalo maakt Anh Duong – dochter van een Spaanse moeder en een Vietnamese vader – zelfportretten met een licht vervreemdende sfeer. Duong (Parijs, 1960) was balletdanseres, actrice en model, en schildert nu al meer dan 25 jaar (vooral) zichzelf. Haar portretten laten zich bekijken als een dagboek. We zien niet de glamoureuze Duong, maar een vrouw die zichzelf betrapt op onbewaakte momenten.

In 2004 maakte Duong een portret van Diane von Furstenberg. De modeontwerpster kende de kunstenaar nog uit de tijd dat die modeshows voor haar liep en was verrukt van haar werk. In de lange poseersessies voor het portret, waarin de twee vrouwen elkaar urenlang zwijgend opnamen, ontstond een diepe vriendschap.

Twee jaar later vroeg Von Furstenberg of Duong het boegbeeld wilde maken voor de Eos, het 93 meter lange jacht dat haar man, mediamagnaat Barry Diller, aan het bouwen was. „Diane is een echte patrone”, zegt Duong over de telefoon, vanuit New York. „Ik was net begonnen met beeldhouwen: een buste van de New Yorkse veilingmeester Simon de Pury. Diane had dat beeld gezien en geloofde in mij.” De opdracht was een boegbeeld van de godin Eos. „Maar ik vond dat Diane het boegbeeld moest zijn. Zij is de godin.” Nu trotseert het boegbeeld van Von Furstenberg de wereldzeeën en vaart Duong regelmatig mee.

Een gesprek over de springrolls van haar vader en vakantie in Italië.

Mooiste uitzicht „Mijn vader is Vietnamees. In de jaren vijftig verliet hij Vietnam om te gaan studeren in Parijs. In 2006 ging ik voor de tweede keer naar Vietnam, samen met Diane. We landden in Hanoi, het zeiljacht Eos lag op ons te wachten in Ha Long Bay. Die baai wordt beschouwd als een van de mooiste plekken op aarde. We vlogen er met een helikopter naartoe, een oorlogshelikopter. Dat alles was voor mij zo emotioneel geladen en zo prachtig. Ik voelde zoveel verbinding met die plek, met de geschiedenis. Dat uitzicht op die baai zal ik nooit vergeten. De steile, kalkstenen rotsen in het water met stukjes regenwoud op de toppen, de prachtige blauwgroene zee, de klassieke vissersboten, de visnetten, de huizen op het water. Extreem exotisch en poëtisch.”

Lievelingsgeur „Ik hou van de geur van witte bloemen. Als ik een parfum kies, is het altijd met gardenia, jasmijn, tuberoos of lelietjes-van-dalen. Die bloemen brengen me terug naar de zomers van mijn jeugd in Spanje en Noord-Afrika – ik groeide op in Parijs, veel Parijzenaren gaan in de zomer naar Marokko of Tunesië. Mijn lievelingsparfum is Carnal Flower van Frederic Malle, een pure bloemengeur, je ruikt zuivere, essentiële oliën, geen chemische geurstoffen.

„Ik hou ook van de geur van verse boeken. Dat is ook een geur uit mijn jeugd. Het begin van een nieuw schooljaar, als je op het punt staat nieuwe dingen te leren. Heel opwindend.”

Lezen „Ik lees geen romans. Ik hou er niet van om door een boek meegenomen te worden in een fictief verhaal. Ik hou alleen van fictie als het visueel is. Als ik lees, wil ik leren. Dus lees ik veel biografieën en psychologieboeken. Nu lees ik bijvoorbeeld over breinonderzoek.”

Laatste film „De laatste film die me wat deed was Mon Roi van de regisseur Maïwenn. Het is een uitdagend liefdesverhaal, een man en een vrouw zijn stapelverliefd op elkaar, maar kunnen elkaar niet gelukkig maken. De vrouwelijke regisseur laat op een briljante manier zien hoe fysieke pijn – de vrouw heeft haar been gebroken en revalideert – verbonden is met emotionele pijn.”

Muze „Ik ben mijn eigen muze. Iedere artiest is dat. Elk werk van een kunstenaar is een zelfportret, hij stopt zijn hele wezen erin. Via zijn werk leer je de kunstenaar kennen. Ik drijf dat tot het uiterste door, omdat ik ook nog eens mezelf schilder. Uit praktische overwegingen. Als schildersmodel ben ik altijd op tijd en beschikbaar. Zo is het begonnen. In de tijd daarvoor – als balletdanseres, model en actrice – was ik andermans muze. Toen ik voor mezelf ging werken, was het een logische stap dat ik daarvoor ook mijn eigen lichaam ging gebruiken. Met ijdelheid heeft het niets te maken. Soms denk ik: ik had mezelf wel iets mooier mogen schilderen. Mijn portretten zijn soms bijna genant, of een beetje gewelddadig, soms verdrietig of beschamend. Begrijp me goed: ik benijdel. Ik wil altijd goed op een foto staan. Alleen als ik mezelf schilder, ben ik niet ijdel.”

Muziek „Ik luister veel naar muziek als ik schilder. Ik hou ervan als muziek me in een bepaalde stemming brengt. Dat overkomt me vaak bij filmmuziek. Ik hou van de soundtracks van Georges Delerue, bijvoorbeeld voor de films van François Truffaut. De filmmuziek van Le Mépris bijvoorbeeld, zo emotioneel. It opens you up. Net als alles wat Maria Callas zingt.”

Vakantie „Ik hou van Italië in de zomer. Positano, Portofino, Capri. Alles bevalt me, het landschap, de zee, de zon, de kleuren, het licht, het eten, de lifestyle. It’s fun. En ook al komen er veel toeristen, het blijft er jaar na jaar hetzelfde.”

Kunstenaar „Het werk van Louise Bourgeois ontroert me. [Bourgeois (Parijs, 1911-2010) is onder meer beroemd van haar reusachtige sculpturen van spinnen.] Haar werk is zo psychologisch geladen. En tegelijkertijd zo fris en nieuw en naïef. Toen ze al ver in de negentig was, maakte ze nog steeds werk waarin je het kleine meisje in haar kon zien. Dat vind ik ontroerend, dat ze nog steeds contact had met het kind in haar.”

Springrolls „Mijn absolute lievelingsgerecht zijn springrolls. De heerlijke, gefrituurde springrolls van mijn vader. Hij is een fantastische kok. Altijd als ik naar mijn ouderlijk huis in Parijs ga, ik was er vorige week nog, maakt hij dit gerecht voor me. Aziatische vaders zijn emotioneel afstandelijk, dat zit in de cultuur. Koken is een manier om liefde te tonen.”

    • Monique Snoeijen