Stadsadel

Auke Kok is schrijver en journalist.

Als de linkse intelligentsia zich van haar benauwde kant laat zien, dan krijgt dat gelijk aandacht. En terecht. Heel goed dus dat Het Parool twee keer ruimte vrij maakte voor de deftige woningcoöperatie Samenwerking. Die ligt al maanden met zichzelf overhoop vanwege de komst van, let op, drie vluchtelingen. De vraag of het bestand van 900 woningen en 4.000 leden in Amsterdam-Zuid wel geëquipeerd is om de drie — u leest het goed: 3 — vluchtelingen op te nemen, leidde tot onfrisse praktijken, scheldpartijen en advocaten.

Ongeveer een kwart van de verenigingsleden stemde tegen de komst van de asielzoekers met een verblijfsstatus. Opmerkelijk, want de PvdA zit diep in het DNA van de Samenwerking en opvallend veel bewoners komen uit kringen van VPRO/Vrij Nederland/de Volkskrant. Het betreft hier al dan niet gepensioneerde journalisten die het in geschrifte vaak opnamen of nog steeds opnemen voor de verschoppelingen, die in de ogen van een flink smaldeel dus niet welkom zijn.

Leve de vluchteling, maar liever niet in de Frans van Mierisstraat: dat idee.

Het bestuur besloot tot opname van de drie arme zielen, maar een minderheid legde zich hier niet bij neer — gebruikmakend van argumenten die de gemiddelde PVV-stemmer bekend voor zullen komen. Het is niet eerlijk dat buitenstaanders voorrang krijgen; vluchtelingen horen hier niet; nu zijn het er nog weinig, maar straks worden het er heel veel.

Boegbeeld van het protest is onder anderen Philip van Tijn, ex-journalist en –topambtenaar ten stadhuize en broer van wijlen VN-hoofdredacteur Joop. Dat iemand in deze moreel en intellectueel superieure kringen termen als „naïeve naastenliefde” gebruikt, wat Van Tijn in dit verband deed, maakt het wel komisch. Temeer daar hij jarenlang de rechterhand was van de politiek-hypercorrecte PvdA-burgemeester Ed van Thijn.

Of nou ja, komisch: voor hen die in het nachtelijk duister op de Middellandse zee dobberen misschien niet zo.

De tsunami van drie vluchtelingen wordt gevreesd omdat kinderen van leden ook automatisch lid worden van Samenwerking. En iedereen weet toch in welk een ongenadig tempo die mensen in het Midden-Oosten zich voortplanten? Die vluchtelingenkinderen gaan nooit meer weg, dat staat vast, want dat doet niemand bij Samenwerking. Sinds de oprichting in 1908 door hogere ambtenaren — die zelf graag mooi wilden wonen — heeft zich een overerfbaar soort nomenklatoera gevormd op een van de mooiste plekken van Amsterdam. Families die eenmaal in deze stadsadel zijn verheven, weten zich tot in de eeuwigheid verzekerd van topservice en van huren met een geweldige prijs-kwaliteitverhouding.

Zo genoot ook de literaire schelm Robert Vuijsje jarenlang van zijn voorrechten in de omgeving van het Concertgebouw omdat papa Bert (ex-Volkskrant) daar lid was. Robert groeide op tussen alleen maar nette — en handige — mensen, als het ware.

De drie asielzoekers zullen er toch komen. Dit tot opluchting van de meeste stadsaristocraten. Een van hen vertelde me dat hij zich diep schaamt voor Van Tijn en zijn sociaal-democratische strijdmakkers. Maar als een ware Samenwerker zegt hij ook: „Die Syrische vluchtelingen zijn toch allemaal advocaten en tandartsen? Dat bedoel ik. Precies onze doelgroep!”