Las Palmas: Hermans kolossale gulheid

Foto Rien Zilvold

Grappig om te zien hoe de Wilhelminapier en de tegenovergelegen Kaap op een en dezelfde vierkante kilometer een heel eigen karakter als culinaire hotspot hebben gekregen. Slechts gescheiden door een voetgangersbrug bedienen de twee buurten op de Kop van Zuid inmiddels toch elk een ander eetpubliek. Zeker nu ook Café Rotterdam de koers heeft verlegd van ‘brasserie’ naar ‘cuisine’ zijn het op de pier de duurdere restaurants (NY Basement, Aqua Asia, Ono, HMB en Las Palmas) die het imago ervan bepalen, terwijl zich op Katendrecht de outlets, foodtrucks en bistro’s (Fenix Food Factory, Deliplein) concentreren.

Aangekleed dineren

Geen kwaad woord over al die hippe, laagdrempelige eetgelegenheden aan gene zijde van de Rijnhaven, maar hoe fijn is het om van tijd tot tijd weer eens écht, dat wil zeggen ‘aangekleed’, te kunnen gaan dineren in een zaak als Las Palmas. Aan tafels die met damast zijn gedekt. Tussen vele tientallen andere gasten die zich ook enigszins hebben opgedoft voor een speciaal avondje-uit.

Te midden van de enorme bloemboeketten, massieve kroonluchters, berkenstammen, opgezette hertenkoppen en al die andere robuuste decoraties die letterlijk en figuurlijk passen bij de statuur van chef Herman den Blijker. En, alsof het ook in dat opzicht allemaal niets kost: omringd door stoeten vriendelijke koks, gérants, serveersters, gastvrouwen, sommeliers en wat dies meer zij. Den Blijker rolt het breed uit voor zijn gasten.

Volume en gulheid

De menukaart van Las Palmas is er op zo’n moment om je toch even met beide voeten op de grond terug te zetten: uiteráárd betaal je voor zo’n ‘ouderwetse’ ambiance met prijzen die schommelen tussen 16,25 euro voor een voorgerecht (bouillabaisse), 53 euro voor een côte du boeuf uit de rijpkast en 69,50 euro voor een vijfgangen-chefsmenu.

Maar daar stelt Den Blijker dan ook wel weer veel volume en dus gulheid tegenover. Die dry aged côte du boeuf die ik kies, komt in stukjes gesneden op een plank op tafel en benadert de omvang van zo’n driehoek met vijftien snookerballen.

Erbovenop liggen als parels de talloze kaantjes te glanzen die van de vetranden zijn gebakken. Was het woord kolossaal hier al een keer gevallen? Enfin, het zal ook niet voor niks zijn dat de bijlagen op de plank beperkt blijven tot een handjevol paddenstoelen en een lik gerookte aardpeercrème.

Mijn tafelgenote hoort haar BMI-index ook lekker doorratelen met een al even royale portie krokant in boter gebakken zwezerik, gesecondeerd door dezelfde zalf van aardpeer, oesterzwammen en een enkel kunstig frietje (35,50 euro). Ze heeft er bovendien dan nog een halve kreeft met botersla, avocado en krokante aardappel aan vooraf laten gaan.

Veel ruimte om onze buikvlinders tussentijds van de omstandigheid te laten genieten dat we aan het ‘verliefdentafeltje’ in Las Palmas zitten, is er zodoende niet. Hoe die plek van ons aan het raam zijn bijnaam heeft verdiend, is trouwens een raadsel: we zitten nog net niet op schoot bij het echtpaar dat aan de belendende tafel – mede hierom? – ook niet heel erg verliefd aan het doen is.

Den Blijkers geest

Voor dagjesmensen en andere Herman-fans: de populaire chef zelf ontbreekt op de avond dat wij er eten. Dat kan zijn omdat hij er gewoonlijk pas rond half negen zijn ererondje loopt (en wij te vroeg uitgegeten zijn), of vanwege tv-werkzaamheden voor RTL. Maar gasten die toch vooral voor de sfeer en de kookstijl van Las Palmas komen, zullen zich meer dan tevreden stellen met de presentie van Den Blijkers geest. Ook die is en detail overal in het restaurant aanwezig, en dus op je bord ook en gros.