Column

Anonimiteit

Na het biometrisch inchecken bij de nieuwe sportschool, wij krijgen toegang met onze vingerafdruk, werd ik apart genomen door een jongen in een hoog opgetrokken joggingbroek in wie ik iemand van het management had kunnen herkennen.

Hij had met verbazing kennis genomen van de eenzijdige column die ik vorige week schreef over het buikspierkwartier. Waarom had ik ervoor gekozen om mezelf, mijn ‘sportmaatjes’, het buikspierkwartier en de hele sportschool, die ik overigens niet bij naam had genoemd, de grond in te trappen? Er waren nul klachten binnen gekomen, maar realiseerde ik me wel dat er naast mijn stukjes een foto van mijn ongezonde hoofd stond? En dat er dus mensen konden zijn die dachten ‘dus daar zit die vervelende sportschool van Marcel van Roosmalen’ als ze me voor de deur mijn fiets op slot zagen doen?

Als we zo gingen beginnen kon ik wel opdoeken. Moest ik de meisjes bij de kassa in de Albert Heijn dan voortaan ook maar waarschuwen dat de kans bestond dat ik ze een paar dagen later volledig geanonimiseerd uit hun verband ging trekken?

Twintig minuten later zat ik in mijn joggingbroek op een hometrainer, als een van de weinige mannen tussen anonieme vrouwen. Onze trainer was ook een man. Hij had een microfoontje aan zijn T-shirt zodat we hem allemaal goed konden verstaan. Voor we begonnen zei hij wie ik was en dat de mogelijkheid bestond dat ik een persoonlijk verslag zou schrijven over de spinning-sessie. Als ze een manier zochten om me definitief te verjagen hadden ze die gevonden.

“Ik hoef er niet in”, zei een anonieme vrouw.

“Ik ook niet.”

“Ik ook liever niet.”

Eigenlijk wilde niemand onherkenbaar figureren in deze column, ook de Bekende Nederlander onder ons bleef liever anoniem. De tocht door het fictieve berglandschap die volgde verliep dramatisch. Ik dronk twee liter water, moest lossen en ging bijna hyperventileren van de idee dat niemand me ging reanimeren als ik in deze niet bij naam te noemen sportschool een hartaanval zou krijgen omdat ze ook wel beseften dat de kans bestond dat ik dat dan zou opschrijven. Na afloop kregen we stukken papier waarmee we zwijgend het zweet van onze hometrainers poetsten.

Onder de douche stond een man zijn scrotum te scheren, een op deze sportschool verboden, want onhygienische, handeling. Pas bij het weggaan durfde ik te zeggen dat de kans bestond dat ik hem volledig geanonimiseerd ging beschrijven.

Hij had dat liever niet.