‘Ik wil het liefst in mijn kleine zeepbel blijven’

won de Oscar voor beste actrice voor haar rol in Room, over een al zeven jaar gekidnapte vrouw en haar in gevangenschap geboren zoontje.

Moeder Brie Larson en zoon Jacob Tremblay in Room

Om zich voor te bereiden op haar hoofdrol in Room zonderde Brie Larson (26) zich een maand lang af, thuis in Los Angeles. „Ik wilde kijken wat er zou gebeuren.” In de film zit haar personage – Ma – met haar vijfjarige zoon Jack opgesloten in een kamer met alleen een klein dakraam. Vandaar die maand isolatie: hoe zou het zijn zonder haar vriend, honden en familie? „Ik slaagde erin om stil te zijn”, zegt ze. „Alleen met mezelf.”

Het scenario van Room van Emma Donoghue, naar haar eigen, gelijknamige roman, Larsons tegenspeler Jacob Tremblay (nu 10 jaar) en de regie van Lenny Abrahamson hebben veel lof gekregen. Maar Larson, die zondag de Oscar voor beste actrice won, is het emotionele hart en ijkpunt van de film. Room vertelt het verhaal van een vrouw die is gekidnapt en al zeven jaar wordt vastgehouden door Old Nick. In gevangenschap is haar vijfjarige zoon Jack geboren.

In de zelfgekozen stilte voor het filmen kwam een herinnering naar boven, vertelt Larson: hoe haar moeder die middenin een pijnlijke echtscheiding zat, verhuisde met Brie, toen zeven jaar, en haar jongere zusje. Ze woonde gedrieën in een klein appartement in Los Angeles. Het was een gelukkige tijd voor de kinderen, maar ’s nachts hoorde ze moeder snikken in het donker.

„Toch schiep ze voor ons een plek vol verbeelding, een ruimte voor plezier, zoals Ma dat ook doet in de film. Zo kon ze zelf ook haar pijn bij vlagen vergeten. Het ontroerde me diep toen ik besefte waarom ik zo sterk reageerde op dit scenario. Dat ik een onbewuste persoonlijke connectie voelde verhaal.”

Prijzenregen

Ma is Larsons breakout role. Vóór de Oscars werd ze al overladen met prijzen; een Golden Globe, Britse Bafta Award, de hoofdprijs van de Screen Actors Guild, de trofee van de recensenten en zaterdag nog de Spirit Award voor onafhankelijke film. Maar als we haar spreken, staat ze nog aan het begin van haar zegetocht. De première op het filmfestival in Toronto is net achter de rug: Room (budget: 12 miljoen dollar) won daar de publieksprijs. Larson houdt het hoofd koel: „De film is er en mensen vinden ’m goed. Mooi. Maar natuurlijk is het wel spannend. Ik heb nog nooit zo veel tijd en energie in een film gestoken. Dit was de speelfilm waarin ik besloot om me kwetsbaar op te stellen. Ik vind dat een van de moedigste dingen die je kunt doen. Als je iemand in kwetsbare toestand ziet, geeft je dat als toeschouwer als het ware toestemming om ook zelf kwetsbaar te zijn.”

Moeilijk te typecasten

De Californische Brianne Sidonie Desaulniers, zoals ze voluit heet, wist al vroeg wat ze wilde. Brie was pas zes toen ze na schooltijd een acteursopleiding in San Francisco deed. Van jongsaf kreeg ze rolletjes in toneel, televisie en film. In het begin ervoer ze het als handicap dat ze moeilijk te typecasten was. „Niet mooi genoeg om het populaire meisje te spelen, niet muizig genoeg om de grijze muis te zijn.”

Maar in 2007 prees Variety haar al voor een bijrol in tienerdrama Remember the Daze waarbij ze haar tegenspelers van het scherm acteerde. Larson dook vervolgens op in indies als Greenberg met Ben Stiller. Als singer-songwriter maakte ze in 2005 een album en begon op te treden. Theater en televisie bleven lokken – totdat ze vorig jaar echt doorbrak. Want Room is niet haar enige hitfilm. In de door Amy Schumer geschreven romcom Trainwreck speelde ze Kim, de getrouwde zus van wilde Amy. Trainwreck zit vol schuttingtaal en seks, de tedere scènes zijn veelal terug te voeren op Larson.

Schumer en Larson zijn bevriend met Jennifer Lawrence (Joy). De drie actrices zijn met hun populaire films en Twitterfeeds momenteel de ‘it-girls’ van Hollywood: jonge vrouwen die een groot filmproject kunnen dragen. Larson heeft nu vier films op stapel staan, waaronder de nieuwe versie van King Kong: Kong: Skull Island (budget: 125 miljoen dollar), die momenteel wordt gefilmd in Zuidoost-Azië en Australië. Maar net als Schumer moet zij niets hebben van de gedachte dat we een ‘vrouwenmoment’ in film en televisie beleven. „Er zijn zo véél goede actrices en vrouwelijke regisseurs. Dat zou vanzelfsprekend moeten zijn. Waarom zouden we in koor moeten roepen hoe opvallend dat eigenlijk is?”

Haar beste werk ligt nog voor haar, hoopt ze. Als filmster is Larson nog een beetje recalcitrant. Ze schermt haar privéleven af en moet nog wennen aan de glamour en de aandacht die ze als talk of the town nu eenmaal genereert. Haar leven doet nu een beetje denken aan Room, zegt de Oscarwinnares. „Ik wil het liefst in mijn kleine zeepbel blijven, anoniem en onzichtbaar. Maar dat zal niet lukken als ik aanpak wat er op mijn pad komt.”