Ondanks alles toch veerkracht

Hoe groot is de wereld? Voor de vijfjarige Jack is de wereld maar een paar vierkante meter. Hij zit met zijn moeder opgesloten in een kamer, een hermetisch afgesloten tuinhuisje, maar voor hem is er geen buiten, alleen maar binnen. De wereld is ‘kamer’. Alles wat van buiten naar binnen komt, het daglicht door het dakraam, een muisje, en Old Nick, de man voor wie hij zich van zijn moeder moet verstoppen in de kast, komt uit het niets. Tot op een dag blijkt dat er toch een wereld buiten is.

Als Room, waarvoor de Iers-Canadese schrijfster Emma Donoghue zelf haar roman tot scenario bewerkte, niet op zulke schrijnende, waargebeurde ontvoerings- en misbruikzaken was gebaseerd, dan was het verhaal van Jack bijna een metafoor voor het moment waarop elk kind voor het eerst uit zijn kindersluimer ontwaakt en vragen begint te stellen over de wereld buiten zijn eigen wereld. En dat hij zulke vragen stelt, ondanks de afgrijselijke omstandigheden waarin hij moet verblijven, komt omdat zijn moeder – een rol waarvoor actrice Brie Larson terecht met een Oscar is bekroond – alles op alles zet om van die kleine wereld een compleet universum te maken. Ma en Jack sporten samen, spelen, knutselen, lezen, en delen een moment van verbondenheid als kleuter Jack nog bij zijn moeder mag drinken; ongewoon voor een Amerikaanse film,

Room is hartverscheurend en hartroerend. Niet omdat regisseur Lenny Abrahamson (Adam & Paul, Frank en What Richard Did) er een hartbrekende film van maakte. In tegendeel. Hij wil niets kapotmaken. Hij kiest ervoor om niet de horror van de situatie, niet het onbegrijpelijke ervan, niet de misdaad of de gevangenschap te beklemtonen, maar de veerkracht van moeder en zoon. Ook al begrijpen we van meet af aan dat voor deze twee nooit meer iets in hun leven vanzelfsprekend zal zijn.

Lees ook ons interview met Brie Larson: : ‘Ik wil het liefst in mijn kleine zeepbel blijven’

Donoghue en Abrahamson doen daarmee eigenlijk hetzelfde als Ma: ze beschermen de toeschouwer zo lang als het gaat. Maar ze liegen niet. Verdoezelen niets. Ze doen dat door zo lang mogelijk het perspectief van Jack te kiezen, zowel in vertelwijze als in camerawerk – zelden close-ups gezien die zoveel ruimte konden suggereren. En door te laten zien dat de mens een groot vermogen tot leven heeft. Ook als zaken als familie en huiselijke geborgenheid, zowel binnen als buiten de kamer, geen vanzelfsprekendheid zijn.