Fijn dat Wunderbaum niet stopt

Wunderbaum bij de ontvangt van de Proscenium prijs op het Gala van het Nederlands Theater in 2010. Foto: Koen van Weel/ANP

Veertien jaar lang maakte Wunderbaum met veel passie geëngageerd theater. In hun docudrama Stop acting now slaat echter de twijfel toe. Heeft al dat doen alsof wel voldoende impact? „We staan steeds voor het zelfde clubje mensen dat er al hetzelfde over denkt”, zegt actrice Maartje Remmers. De acteurs besluiten te stoppen met acteren en zich directer in te zetten voor een betere wereld. Remmers richt de groepering ‘De Basisoptimisten’ op en Matijs Jansen bedenkt een stadstuinier-app. Walter Bart schrijft „fysieke columns” en Wine Dierickx wordt toegewijd mama. 

In een jazzy montage van geestige scènes zien we de acteurs steeds meer opgaan in hun weldoen. Maar ook dringt zich duidelijk de vraag op of de buitenwereld wel op hen zit te wachten. De film loopt over van gedurfde zelfspot, waarbij ook het theaterwerk niet gespaard wordt. Bijzonder spannend daarbij is dat nergens precies duidelijk wordt waar realiteit overgaat in fictie. Veel acties en dialogen zijn behoorlijk absurd, maar regisseur Mijke de Jong kiest verder voor een realistische documentaire vorm. De losse camera komt heel dicht bij de acteurs, die zelfs in de vele close-ups geloofwaardig naturel blijven. 

Bij de extended edition gaat het spel nog een stap verder. Na afloop van de film blikken de acteurs in een geënsceneerd interview anno 2060 terug. Op het podium zitten vijf oude acteurs, die door Wunderbaum achter het toneel ingefluisterd worden. De teksten zijn iets minder doordacht dan in de film, maar opnieuw volgen scherpe visies op de impact van theater. Fijn dat Wunderbaum er toch nog is.