Vrouwencollecties dit najaar: romantisch

Ruches, brokaat en borduursels domineren de najaarscollecties die de grote modehuizen presenteerden in Milaan

Niets dat mode zo kan beïnvloeden als het succes van een nieuw merk of een nieuwe ontwerper. De komst van de Britse Phoebe Philo bij Céline in 2009 was het begin van een sobere, ingehouden trend die jarenlang heeft standgehouden.

Iets meer dan een jaar geleden werd de toen totaal onbekende Alessandro Michele benoemd tot hoofdontwerper van Gucci. Zijn romantische, vriendelijke, hevig gedecoreerde stijl is een hit; in de Gucciwinkel in de Via Montenapoleone in Milaan was het de afgelopen dagen met name op de schoenafdeling supermarktachtig druk, terwijl het bij veel andere luxemerken soms bijna pijnlijk rustig was. Bij grote, goedkope modeketens zijn inmiddels kopieën te vinden van Micheles bloemdessins en zijn pyjamapakken. En, ja, ook bij de directe concurrentie is Micheles opvatting terug te zien. Niet dat andere modehuizen zijn bewerkelijke retro-ontwerpen namaken, maar de nadruk in de vrouwencollecties voor najaar 2016, die de afgelopen dagen werden geshowd in Milaan lag op rijke stoffen, versieringen en een romantische stijl. Zelden waren jeans, sneakers en sportkleren de laatste jaren zo afwezig op de catwalk als dit seizoen.

De enige die een beetje straat in zijn collectie legde was opmerkelijk genoeg Michele zelf, die tassen en bomberjacks liet bewerken door de New-Yorkse en muzikant graffitiartiest Trevor Andrew, ook bekend als Trouble Andrew en Gucci Ghost, voor wie het het Gucci-logo al jaren zijn vaste thema is.

Renaissance meets disco was grofweg het thema van de collectie. Dat eerste kwam vooral terug in de vormen van de mouwen en schouders en in bontrandjes en parelborduursels, het tweede in glanzende stoffen, pailletten, gekleurde bontjassen en schoenen met enorme plateauzolen. Daarnaast waren er Chinese invloeden, zoals bij een groene paillettenjurk met twee enorme karpers erop, alsook veel afbeeldingen van duiven en panters. Maar liefst zeventig outfits, telde de gevarieerde collectie – de sterkste die Michele tot nu toe liet zien.

Ook bij Marni waren historisch geïnspireerde mouwen te vinden: wijde ballonmouwen, die aangebracht waren op een rechte mouw en losgemaakt leken te kunnen worden. De ronde vormen van de mouwen kwamen terug in de zomen van rokken en capes. In zijn collectie voor Fendi had Karl Lagerfeld overal waar dat kon ruches en golven aangebracht: op stoffen, tassen, kledingstukken, schoenen, de bovenkant van een laars. Zelfs op bontjassen waren, met verschillende kleuren bont, golven aangebracht. Aan het eind van de show kwamen daar bloemen bij: geborduurd op transparante stof, geprint op de dikke zijde, en ja, ook aangebracht op bontjassen. Een vrolijke collectie die, zonder retro te worden, het optimisme van de mode van de jaren zeventig uitstraalde.

Zo mogelijk nog blijer was de collectie van Dolce & Gabbana, die een sprookjesthema had meegekregen. Geen heks te bekennen in de show, wel volop prinsenpakken (voor vrouwen), prinsessenjurken met ronde kragen en jurken met Sneeuwwitjes spiegel erop geborduurd. Zo ongecompliceerd en eendimensionaal zie je het zelden.

De modellen bij Prada gaven de indruk dat ze zich in grote haast hadden aangekleed – iets waarin je een voorzichtige verwijzing naar de vluchtelingenproblematiek zou kunnen zien, de enige keer dat de boze buitenwereld tot de catwalks in Milaan leek te zijn doorgedrongen.

Over jassen en brokaten en fluwelen jurken kwamen witte katoenen korsetten, in rijglaarzen met open tenen werden geruite wollen kousen gedragen, en er was ook nog een wit zeemanshoedje of los pofmouwtje weggegrist.

Opmerkelijk waren ook sieraden met grote metalen rozen, en vooral de kleine boekjes die aan riemen, tassen en halskettingen waren bevestigd; alsof Miuccia Prada er ons aan wilde herinneren dat er meer op de wereld is dan mode.