opinie

    • Hans Beerekamp

Pauw komt terug en verslaat meteen Tan

De terugkeer van ‘Pauw’ (VARA).

De vlag kon vanmorgen uit bij de NPO, want meteen de eerste dag van de terugkeer van Pauw (VARA) werd het kijkcijfer van RTL Late Night ruim overtroffen: 843.000 tegen 733.000. Als je de herhalingen van beide programma's erbij optelt neemt het verschil zelfs nog toe en rondt Pauw nipt de kaap van het miljoen.

Het is in het verleden incidenteel wel eens gebeurd dat de late talkshow op NPO1 Humberto Tan versloeg, ook door toedoen van Jinek (KRO-NCRV), dat de afgelopen tijd sterk inzette op kijkcijfers. Maar wat ben ik blij dat Jeroen Pauw na ruim twee maanden weer terug is.

Die vreugde heeft vooral te maken met het afglijden van de show van Eva Jinek, die ik lang ben blijven verdedigen. Het is goed dat er een vrouw is met een dagelijkse talkshow en aanvankelijk werd erg geprobeerd om minder bekende gezichten en meer diversiteit aan bod te laten komen. Maar het niveau van de conversatie nam niet toe, integendeel.

Zo plichtmatig als de herhaling van de belangrijkste fragmenten uit het Achtuurjournaal (NOS), zo voorspelbaar waren de uitgelokte reacties van de tafelgasten. Bijna dagelijks werd de mantra herhaald dat er nu eenmaal geen oplossing is voor het vluchtelingenprobleem en dat we het met z’n allen niet meer zo goed weten. Ook werd er regelmatig gegiecheld om pikanterieën, die de ouders van Eva eigenlijk niet mochten horen.

Jeroen Pauw liet het hardlinersstandpunt over de vluchtelingen gisteren niet vertolken door Gerard Joling, maar door VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra. De vragen die aan hem gesteld werden waren scherp maar fair: „Welk probleem zouden we oplossen met het verbieden van het salafisme?” En de interactie met politieke tegenstanders op dit punt als advocaat Gerard Spong en acteur Waldemar Torenstra verliep op het scherp van de snede. Hoogtepunt vormde de vergelijking door Zijlstra van Angela Merkel met het meisje uit Haren dat voor Project X heel Facebook had uitgenodigd, zonder over de faciliteiten na te denken. Ook al is het onzin, het werkt sterk als retorische beeldvorming.

Ook koos Pauw niet voor het opnieuw herhalen van de belangrijkste prijsuitreikingen op het Oscargala, maar voor een zinvol, vrij schrijnend debatje over diversiteit in de Nederlandse speelfilm. De redactie had uitgerekend dat slechts 8,6 procent van de hoofdrollen in Nederlandse speelfilms werden vertolkt door een gekleurd acteur, een nog lager percentage dan in Hollywood. Dat viel me eerlijk gezegd nog mee. Actrice Yootha Wong-Loi-Sing en regisseur Hesdy Lonwijk legden bewogen uit hoe professionele uitsluiting voelt.

In de vaak ontsporende debatcarrousel is de stevige journalistieke hand en zelfspot van Jeroen Pauw onontbeerlijk, zo blijkt na twee maanden winterreces. Ik vermoed dat hij in het behandelen van ‘Keulen’ dichter bij de feiten zou zijn gebleven dan wat we nu zagen.

Zelfs het publiek ziet er een stuk aantrekkelijker uit bij Pauw dan bij Jinek. Beiden krijgen louter dames achter zich in beeld, maar waar die van Jinek als konijnen in het licht staren, lijken het bij Pauw net gewone mensen.

    • Hans Beerekamp