Opinie

    • Wilfried de Jong

Schwalbe

Een voetbaltrainer zit tijdens een wedstrijd op de bank. Of hij staat langs het veld. Heel af en toe permitteert een trainer zich iets anders, dan gaat hij achterover op het gras liggen: dat is uitzonderlijk. Ik zie graag beelden van trainers langs het veld. Ze laten zich zien als kauwgumkauwer, keffer, grappenmaker, cynicus, opnaaier, gemenerik, strateeg, idioot, notitiemaker, patiënt, publieksbespeler, vader, opa en doetje.

Vroeger zat een trainer rustig op de bank. Het mooiste icoon uit die tijd? Ernst Happel, voorovergebogen met een sigaret in zijn hand. Tegenwoordig moet de trainer ‘meedoen’ aan de wedstrijd.

Ieder zijn manier.

In de Arena staan verdomd lekkere stoelen in de dug-out. Het zijn verwarmde zetels waarin het prettig kijken is naar een wedstrijd. Ajax-trainer Frank de Boer hing tijdens het duel tegen AZ vaak achterover in zo’n stoel en keek met de handen in de zakken van zijn winterjas toe hoe goed zijn elftal speelde.

De Boer als chauffeur van een moderne, zelfrijdende auto.

Eerder op de dag stond Giovanni van Bronckhorst grote delen van de wedstrijd tegen FC Utrecht gebarend aan de zijlijn. In het eerste deel van het seizoen was Van Bronckhorst nog een brave bankzitter.

Zou het staand coachen een idee zijn geweest van souffleur Dick Advocaat?

Advocaat kon zich vroeger als coach enorm opwinden langs de lijn. Schreeuwen naar spelers en scheidsrechters. Opstaan, zitten, weer opstaan, weer zitten. Als het nodig was, stopte hij duim en wijsvinger in zijn mond om een snerpend fluitgeluid te produceren waar valse honden meteen braaf bij zouden gaan liggen.

Diego Simeone, de coach van Atlético Madrid, stierde afgelopen week tegen PSV heen en weer. Hij fantaseerde negentig minuten lang dat hij ín de bal opgesloten zat; de Argentijnse zenuwpees leek alles van binnenuit mee te maken. Het was clownesk en ontroerend om te zien, hoe een volwassen man zich zo kon verliezen in het voetbalspel.

Louis van Gaal trok dit weekend de meeste aandacht. In zijn periode bij Manchester United zat hij vaak als slachtoffer op de bank; hij was wilder op persconferenties dan langs het veld.

Gisteren had hij weer eens een fenomenale fysieke uitspatting; Van Gaal deed een schwalbe van een speler op het veld na. Met een pen in de rechterhand en links het opschrijfboek, viel hij achterover en kwam weer overeind.

Na de wedstrijd betuigde Van Gaal spijt. Waarom hij de act had gedaan? Samengevat, hij werd gedreven door ‘emotions’, zoals hij zelf zei. Een coach – zittend, staand of liggend – voelt zich een gemankeerd speler zonder bal en die onmacht speelt hem parten. Ach, dan doe je soms rare dingen.

Van Gaal op zijn rug: ik moest lachen en had meteen erna met hem te doen.

    • Wilfried de Jong