De meest pijnlijk slechte films van het jaar

Een dag voor de Oscars bekronen de Razzies de slechtste films. Ook zaterdag: bij de Spirit Awards werden de beste onafhankelijke films gekozen.

Screenshot 'winnaar' Fifty Shades of Grey

Elk jaar in januari maken de leden van een exclusieve organisatie bekend welke films uit het gigantische jaarlijkse aanbod van Hollywood kans maken om nooit meer vergeten te worden door het winnen van een prijs. Een maand later worden die prijzen daadwerkelijk uitgereikt. Meestal zijn er weinig mensen uit de filmindustrie bij aanwezig. Niet vanwege onvrede over het diversiteitsbeleid, maar omdat bij de Golden Raspberry Awards - liefkozend de Razzies - niet de beste, maar de slechtste films tot ‘winnaar’ gekroond worden.

Zo ook deze zaterdag, traditiegetrouw een dag voor de Oscars. Voor de 36e keer alweer werden de meest tranentrekkende films (in negatieve zin) geëerd met een fraai beeldje van een gouden framboos. De belangrijkste categorie, voor slechtste film, leverde dit jaar niet één, maar twee winnaars op: de verfilming van het favoriete boek van stoute huisvrouwen, Fifty Shades of Grey, en de reboot van superheldenteam Fantastic Four.

In totaal kreeg Fifty Shades of Grey nog vier keer een beeldje met dezelfde tint goud (slechtste acteur, slechtste actrice, slechtste script en slechtste duo). Fantastic Four mocht in totaal drie beeldjes meenemen: ook voor slechtste regisseur en slechtste remake.

Sly

Opvallend: Eddie Redmayne won vorig jaar een Oscar voor zijn rol als sternatuurkundige Stephen Hawking in The Theory of Everything. Ook dit jaar is hij weer genomineerd voor een Oscar voor The Danish Girl. Voor zijn prestaties in Jupiter Ascending werd hij zaterdag echter verkozen tot slechtste acteur in een bijrol. Het kan verkeren.

Net als voor Sylvester Stallone. Nooit won iemand meer Razzies dan Sly. Deze keer kreeg hij echter de Razzie Redeemer Award, voor ex-winnaars die het goede acteerpad weer bewandelen. Stallone keerde dit jaar terug als bokser Rocky Balbao in Creed en is genomineerd voor beste bijrol bij de Oscars.

Het komt niet vaak voor dat ‘winnaars’ een Razzie op komen halen: pas twaalf keer durfde iemand dat aan. In 1996 bijvoorbeeld regisseur Paul Verhoeven voor de geflopte film Showgirls.

Spirit Awards

Ook altijd een dag voor de Oscars: de Film Independent Spirit Awards. Daar worden ‘gewoon’ de beste films verkozen, maar dan wel die films die niet in het grote Hollywoodstudiosysteem gemaakt zijn.

De show neemt zichzelf niet al te serieus. Komieken Kate McKinnon en Kumail Nanjiani knipogen tijdens hun presentatie regelmatig naar grote broer Oscar: “We gaan vloeken, we laten tepels zien en we nomineren mensen die niet blank zijn.”

De diversiteitsdiscussie speelde een aardige bijrol in de hele uitreiking. Tijdens de openingsmonoloog zeiden de presentatoren:

“Wij zijn geen typische presentatoren van awardshows. De typische presentator van een awardshow ken je namelijk. Jullie zitten opgescheept met ons: een lesbische vrouw en een Pakistaan. Of zoals Hollywood naar ons kijkt: een heteroseksuele vrouw en haar computermannetje.”

Het bleef niet alleen bij grappen over diversiteit: drie van de vier winnaars van de prijzen voor beste acteerwerk gingen naar een zwarte acteur. Winnares van beste bijrol Mya Taylor is daarbij ook nog de eerste transgender die een belangrijke filmprijs ontvangt.

Journalistendrama Spotlight, ook kanshebber bij de Oscars, won de meeste prijzen: vijf, waaronder die voor beste film en beste regisseur.

    • Joram Bolle