Opinie

    • Georgina Verbaan

Worst

Er ligt worst voor mijn deur. Twee plakken. Salami denk ik. Of cervelaat, daar wil ik vanaf wezen. Het oogt in elk geval als een gekruide worst van Italiaanse oorsprong. Het lag, zo zag ik toen ik gisterochtend wegging, op het elektriciteitskastje naast mijn voordeur en het ligt er nog steeds. Het ligt er wel vaker, worst. Waarom?

Er heeft ook eens een tijdje een grijze want gelegen, maar daar keek ik minder van op. Ook al was het voorjaar. Een kouwelijk mens (het was een forse want) zal die want verloren zijn, vermoedde ik, en een voorbijganger heeft de want toen op het kastje gelegd zodat de want niet overreden zou worden en makkelijk te vinden zou zijn voor de bibberende eigenaar. Maar worst? Het zal geen verloren worst zijn. Wie verliest er nou worst? Ja, een hele worst misschien, maar toch zeker geen plakjes. En als wel, dan is er toch niemand die die worst op straat ziet liggen en denkt: ‘Ho, wacht eens even, daar ligt worst. Laat ik die plakken snel veilig op een elektriciteitskastje leggen voordat iemand eroverheen rijdt.’ Wel?

Of is de worst er misschien neergelegd door een kind dat niet van worst houdt, dat zelfs schriftelijk heeft aangegeven bij zijn ouder(s)/verzorger(s), maar desalniettemin tóch worst op zijn brood krijgt? Het zou goed kunnen dat het elektriciteitskastje op de route van huis naar school ligt, en dat het kind steeds in deze straat, op dit punt, besluit zijn broodtrommel te openen om te kijken of die verdraaide worst er weer op zit.

Op goede dagen, haalt zo’n kind misschien opgelucht adem, maar op dagen met worst worden de plakken woedend tussen het brood en de smeerlaag margarine uitgetrokken en op het kastje gekwakt.

Maar waarom precies hier? Is er iets in de straat dat sterk de gedachte aan worst oproept? Of ligt de worst er willekeurig? Ligt het ook weleens op andere plekken? Of is dit elektriciteitskastje simpelweg ver genoeg van huis om stiekem zorg te weigeren? En waarom liggen de boterhammen er niet bij? Eet zo’n kind wel het droge brood op? Dat zal ongetwijfeld naar worst smaken, zelfs al was het kort tevoren belegd.

Misschien is dit iets heel anders. Een kunstproject. Of een teken. Zoals in ’Allo ’Allo!. Daar gebeurden dingen met salami. Of is het mogelijk dat iemand in de overtuiging leeft dat trekvogels met een voorliefde voor Italië graag op dit elektriciteitskastje verpozen? Vragen, vragen... Vaak is de worst ineens weg. Waarheen? Geen idee.

    • Georgina Verbaan