Park met onzichtbare poema’s en zichtbare bloedzuigers

Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen wandelen in Patagonië. Ze doen op de Achterpagina wekelijks verslag.

Het spookachtige gedeelte van onze reis is begonnen! We zijn afgelopen week eerst vanuit Ancud richting havenstad Quellón gereisd. In elke hospedaje (zoiets als een pension, waar het naar ongewassen studentenhaar ruikt en waar champignons op de zompige, opgebolde vloerbedekking groeien) hangt hier een houtsnijwerkje of bronsgietsel van „El Caleuche”. Dat is een lichtend spookschip waar feestgeluiden uit klinken en dat bemand wordt door de zielen van verdronken vissers.

Menigeen heeft het hier op de Golfo Ancud zien ronddobberen. We hebben daarom de boot genomen naar het stadje Chaitén aan de andere zijde van het water, maar we hebben niks gezien. De ramen waren beslagen – net als op de boot naar Terschelling, daar zie je ook nooit wat.

Chaitén is trouwens ook een spookstad. Het ligt nog behoorlijk onder het puin, van de grote vulkaanuitbarsting in 2008. De helft van de huizen staat leeg want de helft van de bevolking is weggetrokken. Hadden zeker geen zin om die zooi op te ruimen, want de kans dat die vulkaan nog eens uitbarst is klein, hij barstte voor het eerst in 9.000 jaar uit. Hij rookt wel nog steeds, maar ja dat doe ik ook, dus...

We hebben er toch nog een gezellige hospedaje gevonden, waar vader zelf het vlees nog aanzaagt. De vraag is natuurlijk, van wie is dat vlees, van moeder? Ze hebben er gelukkig ook een afbeelding van El Caleuche hangen, van plastic, in de vorm van een kompas met een klok erin. Zie je het voor je? Spookachtig hè?

In dat kader trokken we voort, diep natuurpark Pumalín in. Daar zitten dus echt poema’s. Ik heb ze, net als het spookschip, niet gezien, maar men zegt dat ze er wel degelijk zitten. Tja, dan geloof je het maar.

Wat ze niet gezegd hadden was dat er ook bloedzuigers zaten en die hebben we wel gezien: eerst eentje op Annies been en daarna had ik er drie in mijn schoen kruipen. Ik heb zo hard gegild dat er mensen kwamen aansnellen die dachten dat ik een verschrikkelijk ongeluk had gehad.

Dat park is trouwens van Doug en Kris Tompkins, schatrijke Amerikaanse filantropen en oprichters van het kledingmerk The North Face, je kent die afritsjassen wel. Doug kocht in Argentinië en Chili enorme natuurgebieden op en herstelde er de vegetatie in de oude staat. De fauna ook, want hij heeft bijvoorbeeld de reuzenmiereneter teruggezet, leuk hè, en daarna geeft hij het allemaal terug aan de staat. Nu is hij net dood, verongelukt tijdens het kajakken. Dat moesten ze ook verbieden!

Annie heeft leren macrameeën, van ene Paulina. Ze is macramist, vanaf haar vierde zit ze van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat sterretjes te knopen, als ze het niet doet wordt ze gek. In haar vrije tijd is ze psychiater in Santiago de Chili. Ze lift ook, net als wij, we gaan haar opzoeken, natuurlijk. Pak dat touw vast, dan heb je houvast.

Groetjes, Anita en Tosca