Prinses Wanda maakt dromerige popmuziek

De Kroatisch-Nederlandse zangeres Marina Tadic heeft met haar band Eerie Wanda het wonderschone debuutalbum ‘Hum’ gemaakt, vol dromerige popmuziek.

Eerie Wanda: Bram Vervaet, Nic Niggebrugge, Marina Tadic en Jasper Verhulst foto Ben Rider

Er zit geen Wanda bij de groep Eerie Wanda. De Kroatisch-Nederlandse zangeres Marina Tadic bedacht die naam al voordat ze een band had om haar liedjes vorm te geven. „Eerie Wanda was een sprookjesfiguur die alleen in mijn fantasie bestond. Een melancholische prinses met een duister randje. De muziek mocht naïef klinken, als de melodieën die door mijn hoofd zoemden en die ik als kleine soundfiles op mijn telefoon inzong.”

Hum, het wonderschone debuutalbum van Eerie Wanda, heeft raakvlakken met de dromerige sixtiespop van Jacco Gardner. Toevallig is dat niet, want bassist Jasper Verhulst en drummer Nic Niggebrugge komen uit de band van Gardner. Gitarist Bram Vervaet completeert het kwartet en Verhulst produceerde. Hij gaf het album een magische klank, met fraai verweven stemmen (Tadic in duet met zichzelf) en een zachtmoedig instrumentaal palet waarin de heldere gitaar fraai om de melodieën kronkelt.

Marina Tadic werd 26 jaar geleden geboren in Bosnië. „Mijn ouders zijn Kroaten. Toen ik twee was kwam de oorlog en zijn we gevlucht. Mijn vader wilde niet in het leger en vluchtte daarom naar Duitsland. Mijn moeder en ik gingen naar een eiland in Kroatië. Uiteindelijk zijn we in Nijmegen beland. Ik voel me niet ontheemd, maar als we nu naar Kroatië gaan om familie op te zoeken, ben ik een Nederlandse. Ik geloof niet dat er een uitgesproken Slavische ziel in mijn muziek schuilt.”

Op school was ze een loner, samen met de andere loners. Ze luisterde naar Nirvana en identificeerde zich met Kurt Cobain, die ook nergens bij hoorde. Muziek maakte ze op haar kamer, „compleet in mijn eigen wereld”. Jacco Gardner ontmoette ze bij een concert van diens vorige groep The Skywalkers. Ze dansten, hadden een tijdlang „een soort van verkering” en bleven goed bevriend. Gardner stimuleerde haar om iets te doen met haar liedjes. Via de Amerikaanse eenmansband Maston kwamen haar demo’s terecht bij het New Yorkse label Beyond Beyond Is Beyond dat Eerie Wanda’s plaat nu uitbrengt.

In de bandbus wordt bijna alleen over muziek gepraat. „Ik heb mijn leven zo ingericht dat ik het grootste deel van mijn tijd met muziek bezig kan zijn”, zegt Tadic. „We hebben geluk dat onze plaat meteen op een Amerikaans label wordt uitgebracht.”

Eerie Wanda’s muziek, met prachtige popliedjes als Happy Hard Times en To Dream Again, sleept de luisteraar mee in een wereld van dromerige ongedwongenheid. Hoewel er een sluier van melodieuze sixtiespop omheen hangt, laat Marina Tadic zich liever niet vastpinnen op een bepaald tijdvak in de pophistorie. „Als ik niet van die goede muzikanten om me heen had, zou mijn muziek veel punkachtiger geklonken hebben. Deze jongens horen bij een slecht klinkende demo meteen hoe ze er een mooi arrangement aan kunnen geven. Als er een zweem van nostalgie om mijn teksten hangt, is dat geen verlangen naar vroeger. Meer naar dingen die ik weleens gedroomd heb. We streven naar tijdloze muziek.”

Hum dankt de titel aan de flarden van songs die zich ongevraagd bij haar aandienen. „Soms neurie je zomaar een melodie, waarvan je niet weet waar die vandaan komt. Dan pak ik mijn telefoon en maak er meteen een opname van.”

Ze neuriet een stukje voor. „Mmm mmm mmm”, klinkt het zangerig in een hoekje van een Nijmeegs café. „Dat is mooi, toch? Het heeft iets naïefs. Je hoeft er niet bij na te denken. Een nieuw liedje moet ik voelen, bijna alsof het in mijn handen zit. Dan pak ik mijn gitaar en komt er vanzelf iets uit.”